Tijd voor taart

100_2256
Wessel is geboren middenin de hittegolf van 2008. Een zomer die net als dit jaar temperaturen bereikten waardoor mijn toch al enorme hoogzwangere lijf een verbazingwekkende omvang had aangenomen. Schoenen die al maanden niet meer pasten door de hobbitvorm die ze aan hadden genomen, vocht wat op de raarste plekken gewoon maar ergens bleef hangen. Het hoorde er allemaal bij. Klagen hoorde je me niet, het zachte gewiebel in mijn buik was namelijk het mooiste wat ik had meegemaakt en zo lang naar uit had gekeken.

In gedachten beleef ik ieder jaar deze dag opnieuw als de dag van gisteren. Hoe gek eigenlijk dat ik de stomste kleine details nog kan herinneren. Vanaf het moment dat de wekker ging om op tijd in het ziekenhuis te zijn tot het moment dat mijn kleine blauwe smurfje op mijn buik werd gelegd en zijn eerste voorzichtige geluidje maakte.
De spanning die af te lezen was op de gezichten van de verloskundige en gyneacoloog was merk-en voelbaar, net als de luide knallen van het onweer op de achtergrond. Er klopte duidelijk iets niet maar smurfje doorstond alle testjes positief en de zorgelijke gezichten maakten voorzichtig plaats voor de eerste felicitaties.

De hele nacht heb ik smurfje bewonderd. Ik denk dat ik zijn vingertjes en teentjes minstens tien keer heb geteld. Zijn zachte zoetruikende piepkleine lijfje zo dicht mogelijk tegen me aan gehouden. Zijn kleine neusje, zijn mondje en vooral de exacte kopie van papa’s oortjes. Het piepkleine plukje haar bovenop zijn koppie. De zachte piepende en pruttelende geluidjes. Dat zo’n klein mannetje binnen een paar minuten al zo’n groot verschil kon maken.

De cliches waren waar, de roze wolk was er echt. Ik zweefde van ultiem geluk. Onwetend hoe deze wolk de komende jaren zou gaan veranderen in een inktzwarte donderwolk. Inmiddels zijn we op de dag af alweer tien jaar verder en hebben we ineens een tiener in huis. Kleine mannetjes worden langzaamaan toch groot en het kleine is er nu toch echt vanaf. Zijn schattigheidsfactor word met de dag kleiner, de uiterlijke veranderingen volgen zich in rap tempo op. Hoe groot hij ook is, voor mij blijft hij mijn schattige kleine smurfje die zich nog steeds graag op mama’s schoot nestelt. Zijn slungelige lange benen, zijn kromme rugje en net iets te zware lijfje, hij blijft gelukkig op schoot passen.

Mama’s schoot past zich gewoon op een natuurlijke manier aan op het groter groeien van haar kind. Net zoals de rest zich in de loop van de jaren ook aan heeft gepast. De dromen, de wensen, de verwachtingen, de zorgen, het verdriet. Maar het onvoorwaardelijk houden van blijft net als mijn schoot gewoon meegroeien.

En ook vandaag, zoals ieder voorgaand jaar, op zijn verjaardag, reis ik in gedachten weer even terug in de tijd. Onbezorgd zwevend op de roze wolk, zachtjes kroelend over zijn rugje en ruikend aan die paar dunne haartjes. Tot een steeds luider wordende sirene me weer met beide benen terugroept op aarde….. ‘Mamaaaaa…is het nou eindelijk tijd voor taart?’

 

Advertenties

3 gedachtes over “Tijd voor taart

  1. Gina schouten zegt:

    Geweldig hoe jij het leven van en met Wessel verwoord. Heeeeel erg veel respect. Geniet van de mooie momenten. Zal niet altijd meevallen. Maar Toppie en gefeliciteerd. Blijf genieten van je mooie mannetje. Ondanks alle tegenvallers blijft het je kind:😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s