Kan ik een plekje reserveren in de hel?

pexels-photo-216640
Kan ik alvast een plekje reserveren in de hel? Volgens sommige mensen hoor ik daar namelijk thuis. Ik krijg regelmatig verwijten naar mijn hoofd geslingerd dat ik een ontaarde moeder ben, die de titel moeder eigenlijk niet eens meer zou mogen dragen. Waarom? Omdat ik ervoor gekozen heb om mijn kind gedeeltelijk uit huis te plaatsen.

Een keuze die overigens zo loodzwaar was, en nog steeds is dat je dat niet eens voor kunt stellen. Een keuze die niet genomen is uit gemakzucht. Niet genomen omdat ik meer tijd voor mezelf wilde hebben. Niet genomen omdat ik mijn kind weg wil stoppen en wil doen alsof hij niet bestaat. De keuze is gemaakt uit liefde, omdat ik ervoor strijd tot ik erbij neerval dat mijn kind die zorg en aandacht krijgt wat hij verdiend. Dat ik de zorg niet meer alleen kon doen omdat ik lichamelijk en geestelijk op was, is iets wat ik moet dragen. Dat is míjn stuk pijn en verdriet, dat hoeft er door niemand nog extra ingepeperd te worden. Die wond blijft toch wel levenslang rauw.

De verwijten komen meestal naar aanleiding van een publicatie van een van mijn eigen blogs. Meestal schuif ik ze aan de kant en probeer ze te negeren. Maar de hardheid van de verwijten hakken nu behoorlijk op me in, slapeloze nachten heb ik ervan. Want het is een bewuste aanval op mij als ouder die het anders doet dan een ander. Ze laten me hiermee nog meer pijn lijden en maken me opnieuw bewust van mijn toch al enorme schuldgevoel. Vorige week kreeg ik op een van mijn eigen blogs al een fijne reactie waarbij mijn haren overeind gingen staan en de tranen over mijn wangen bleven rollen maar gisteren kwam de genadeslag en kan ik mijn gedachten niet langer verzetten.

In de blog van orthopedagoog Chiel Egberts kaart hij het belang aan van een goede driehoeksverhouding tussen kind, ouders en zorgprofessionals. Deze keer schreef hij een stuk over meisje Nora. Door haar ouders in een instelling geplaatst toen zij twee jaar oud was en waarbij het contact tussen ouders, kind en begeleiding ver te zoeken was. Tot het moment dat Nora plotseling veel te vroeg komt te overlijden en ouders de begeleiding compleet aan de kant zetten en zelfs negeren in hun verdriet. De begeleiding die al meer dan achttien jaar dag in dag uit voor het meisje hebben gezorgd.

Wellicht is er sprake van een eenzijdige belichting maar dat er scheefgegeroeide verhoudingen zijn is een ding wat zeker is. Wat de beweegredenen van de ouders destijds ook zijn geweest weet niemand. Maar hoe dan ook, het is hún keuze geweest. Hún beslissing om niet meer voor hun kleine meisje te kunnen zorgen. Zal het teveel pijn hebben gedaan om de zorg van hun meisje uit handen te hebben moeten geven? Zal de communicatie niet goed zijn verlopen? Zullen ze het gevoel hebben gehad niet betrokken te worden? Zullen ze zoveel last van schuldgevoel hebben gehad dat ze bewust afstand hebben genomen? Niemand zal het weten. Maar tegelijkertijd zal niemand hierover mogen oordelen .

Iedereen is vrij om zijn mening te uiten, te spuwen en soms even een knuppel in het hoenderhok te gooien. Maar let wel op met hoe je het brengt. Heb respect voor de mening en denkwijze van een ander. We hoeven het echt niet allemaal met elkaar eens te zijn of op dezelfde manier te doen maar we kunnen ons allemaal verplaatsen in een ander. We roeien allemaal met dezelfde riemen omdat we in hetzelfde schuitje zitten. We hebben allemaal te maken met de zorg voor en over ons kind wat nou eenmaal zwaarder uitpakt dan hoe we het hadden voorgesteld. De ene ouder kan hier beter mee omgaan dan de ander. Maar om de ouders die beslissen dat het beter is voor hun kind om de zorg te verdelen een plekje toe te wensen in de hel vind ik wel heel erg ver gaan.

Ik ben het helemaal met Chiel eens dat een goede driehoeksverhouding van uitermate groot belang is. Het is eigenlijk de enige voorwaarde waarmee ik akkoord kon gaan toen ik voor de keuze stond. Als er een gedeelte van de driehoek wegvalt of de communicatie tussen ons als ouders en de begeleiders slecht verloopt dan is er nog een enkel broos lijntje over. En hoe kan ik er dan nog voor zorgen dat de zorg verloopt zoals ik dat graag zou zien? Het is hard werken, misschien nog wel meer dan toen we het nog als ouders alles alleen deden. Alle betrokken neuzen moeten dezelfde kant op wijzen om de zorg, de doelen en het geluk van mijn kind te waarborgen. Dat er zo af en toe iets niet helemaal gaat zoals verwacht, gepland of gehoopt hoort bij het proces.

Een proces in wording, een proces wat alleen kan blijven werken als we er allemaal aan deelnemen. Geen verwijten over en weer, geen schuldgevoelens maar betrokkenheid en belangrijke lessen. Zit ik ergens mee, wil ik iets veranderd hebben gaan we in overleg hoe we dit het beste aan kunnen pakken. De dagelijkse communicatie, de oudergesprekken, de afstemmming tussen wat op welk moment het beste werkt, grote en kleine vraagstukken, ziekenhuisbezoeken. Ik ben er, net als al zijn begeleid(st)ers en altijd ten gunste van mijn kind. Want hoe je het ook wend of keert, de zorg doen we nu gezamelijk. Het is niet ik, hij of jij. Het is wij.

En al denk je anders over bepaalde dingen of zou je er niet aan moeten denken om het zo te doen zoals ik of andere ouders, we doen het allemaal op onze eigen manier. Allemaal houden we zoveel van ons kind dat we kijken naar manieren om het zo goed mogelijk te kunnen doen. Met of zonder uitbesteedde zorg, thuis of uitwonend, werkend of thuisblijvend, het maakt niet uit. Welke keuze je ook maakt, het is niet aan een ander om je daarop te veroordelen en je tot op de grond toe af te laten branden. Dus wees alsjeblieft iets milder in je oordeel en toon iets meer respect naar elkaar, het kwetst namelijk tot op het bot.

 

Advertenties

6 gedachtes over “Kan ik een plekje reserveren in de hel?

  1. shivatje zegt:

    Mensen die dat zeggen hebben geen gevoel. En weten echt niet wat ze zeggen of schrijven. Ik volg je nu al een tijdje en heb respect voor hoe je het allemaal klaarspeelt en dan nog eens in alles de gezelligheid vind.
    Maak aan zulke mensen geen woorden vuil dat is niet nodig om je te verantwoorden.
    Ik haal alleen maar uit je teksten dat je een prachtige moeder bent die het beste wilt voor je kind.

    Aum Shanthi

    Like

    • De Kniezebietertjes zegt:

      Dank je wel Bruno, alweer zo’n lieve reactie. Ik probeer te verwoorden wat er allemaal roert en speelt in ons leven, helaas zijn ook dit dingen waar je mee om moet leren gaan. Ik snap alleen niet dat mensen zo hard kunnen oordelen, al helemaal niet wanneer ze in hetzelfde schuitje zitten. Ik probeer alles in mijn leven zo positief mogelijk te doen, uitgaande van mijn intuïtie en uit liefde. Ik denk dat dat de enige manier is om met mezelf in het reine te blijven en een zo fijn mogelijk mens, partner en moeder te zijn. Leef met je hart♥️

      Liked by 1 persoon

      • shivatje zegt:

        Wiarda uit liefde leven is uit liefde het nodige doen. En laat alle andere maar zeggen en doen. Jullie weten wat goed is en waar je voor leeft. Geniet van jullie leven.
        En deze die zo negatief spreken of schrijven ach lig er niet van stil laat die gewoon hun gang gaan.

        Aum Shanthi

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s