Eindelijk weer een schoolfoto

20180712_124101
De schoolfotograaf is geweest! Wessel is inmiddels natuurlijk al bijna tien en gaat al ruim zes jaar naar school. Normaal gesproken zou ik dus al wel zes schoolfoto’s in mijn bezit moeten hebben. Want hoewel het altijd maar af te wachten is of je kind leuk op de foto is gekomen, wil ik toch eigenlijk wel graag de reeks herinneringsmomentjes compleet houden. Of hij er nou leuk op staat of toch net wat minder leuk.

Je las het net dus al goed, normaal gesproken zes foto’s van de afgelopen zes jaar. Helaas dus niet, we hebben er ‘slechts’ twee. De laatste is van drie jaar geleden, een klein stoer mannetje met zijn melkgebitje. Waar het euvel precies zit weet ik eigenlijk niet eens. Zijn we door de wisselingen van school misschien wel net na het fotomoment gekomen of is het misschien zo dat op speciaal onderwijs de schoolfotograaf minder vaak langskomt?

Ik kan me namelijk niet voorstellen dat er ouders zijn die niet graag een mooie foto van hun kind willen hebben. Of ben ik misschien te sentimenteel om van ieder jaar een foto in het plakboek te willen plakken? Dat het moeilijker zal zijn voor een fotograaf om kindjes met een handicap op de foto te krijgen kan ik me ergens wel voorstellen. Ze zitten nou eenmaal niet pasklaar met een kunstmatig lachje op commando. Maar ligt daar nou niet net de uitdaging?

In mijn ogen dus wel, en wat ben ik blij met de foto’s die de schoolfotograaf dit jaar genomen heeft. Niet alleen om het feit dat ik eindelijk weer wat in het album mag gaan plakken maar meer nog om het feit dat deze fotograaf echt zijn best heeft gedaan om de kinderen in hun eigen unieke ikje op de foto te krijgen. Gewoon, precies zoals ze zijn.
Ze mochten zelf, waar mogelijk, kiezen voor de locatie binnen of in de omgeving van school. Niet geposeerd maar juist spelend of genietend van dingen wat hun zo laat stralen. Uiteraard wel in hun leukste setje kleding en misschien net iets meer aandacht om de haartjes in de plooi te houden.

De meningen van ouders, leraren en begeleiders waren uiteenlopend. De een vond het niet echt foto’s van een schoolfotograaf terwijl de ander juist razend enthousiast was. Het resultaat mag er van mij zijn. Ik zie namelijk mijn kind genieten van iets wat hij heel erg mooi vind maar vooral heel erg stoer. Hij zit namelijk op een motor van een van de leerkrachten. Een paar foto’s mét helm en een paar zonder, lachend en juist nadenkend. In zijn eigen favoriete trui, want hij mocht zelf kiezen wat hij aan zou trekken, zie ik hem in de fotoserie stralen. Ik zie hem de brullende geluiden van de motor nadoen en als een volleerd motorrijder heeft hij zijn plaats op het zadel ingenomen. Prachtig!

Het is echt niet zo dat ik zelf geen mooie foto’s kan maken van mijn kind. Integendeel eigenlijk want ik schiet zelf met mijn Nikon ook best wel wat mooie plaatjes. Maar toch blijf ik de schoolfoto’s iets bijzonders vinden. Het zijn herinneringen voor later. De samenstelling van de klas om later samen nog over na te kunnen praten, de juffen en natuurlijk de veranderingen die je van jaar tot jaar ziet in je kind. Uiteraard heb ik me dus niet in kunnen houden en gewoon dus de hele serie maar nabesteld. Want wie weet moeten we er weer drie jaar op wachten….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s