Raak je er ooit aan gewend?

Patience-Is-Not-The-Ability-To-Wait-But-The-Ability-To-Keep-A-Good-Attitude-While-Waiting-Joyce-Meyer
Het was weer zover, de halfjaarlijkse controle op het CSK Spreekuur, oftewel in normaal nederlands, het spreekuur voor kinderen met Hoor-, spraak- en taalproblemen in het UMCG. Hoog tijd want de afgelopen paar maanden blijft de oorontsteking zich van links naar rechts verplaatsen en vice versa. Overleg met de KNO arts over wat we nu eigenlijk moesten doen leek me dus noodzakelijk.

Normaal gesproken zit in het spreekuur ook de welbekende piepjestest, controle van zijn hoortoestel én de controle van keel neus en oren bij de KNO arts bij in. Zo nu en dan zit er zelfs een maatschappelijk werkster bij om in de gaten te houden hoe de ontwikkelingen op school en binnen het gezin gaan. Normaal gesproken dus inderdaad. Want hoewel ik in de veronderstelling was dat we op dit spreekuur waren bleek dat niet zo te zijn. Na al eventjes in de, gelukkig vrij lege wachtkamer, te hebben gezeten mocht Wessel eerst zijn hoortoestel inleveren om uitgelezen te worden. Vervolgens werden we opgeroepen voor de piepjestest. Dit gaat altijd al gepaard met een flinke dosis geduld om het een beetje vlekkeloos te laten verlopen want de concentratie is er binnen een paar minuten uit.

De gekleurde blokjes moeten bij elk piepje wat hij hoort op een houdertje geschoven worden. Nou is dat niet eens de uitdaging, appeltje eitje voor hem. Maar na de talloze testjes met evenveel verschillende afnemers, zijn we er wel achter gekomen dat een bepaalde strategie het beste werkt. Namelijk één blokje per keer aanbieden omdat anders gegraaid word in het bakje met overige blokjes. Of dat de blokjes op de grond vallen en hij alweer afgeleid is en vervolgens niet meer verder wil. Op andere momenten gaat hij zelf gewoon doodleuk blokjes stapelen terwijl er helemaal geen piepjes te horen zijn.

Maar deze keer deed hij het heel goed, de blokjes werden één voor één op de houdertjes geschoven. Mama zat trots te kijken hoe goed het allemaal ging deze keer en in een rap tempo waren we door de blokjes heen. Er werden nog een paar korte vragen gesteld over hoe zijn hoortoestel bevalt. Nou prima eigenlijk en dus binnen een recordtijd van hooguit een minuut of tien waren we klaar. “Op naar de KNO arts” zei ik tegen Wessel en de dame die ons zojuist zo snel had geholpen keek me verbaasd aan. “Maar vandaag zijn jullie alleen voor de controle van zijn hoortoestel”.

Een beetje verbouwereerd kijk ik haar aan en vraag haar of ze dat wel zeker weet, alle controles staan normaal op een dag gepland zodat we alles in een keer hebben gehad en niet voor verschillende afspraken hoeven te komen. Wessel moet er vrij van krijgen van school en kan na zo’n afspraak, die meestal midden op de dag valt, niet na de tijd terug naar school. Hij snapt er namelijk niets van dat hij de helft van het dagelijkse programma mist. Bovendien zijn de wachtkamertaferelen meestal ook niet echt een pretje. Hoe dan ook, vooral voor het ritme voor Wessel zijn dit soort afspraken onlogisch en zeker niet praktisch.

Maar helaas, geen andere mogelijkheid dan om alsnog een aparte controleafspraak te maken. Gezien zijn continue oorontstekingen was er toch wel haast bij en dus moeten we er volgende week opnieuw aan geloven. Wéér een dag vrij van school, wéér een dag uit zijn zo nodige ritme en opnieuw de uitdaging om de controle zo vlekkeloos mogelijk te laten verlopen. Artsen die zich niet verplaatsen in de situatie en al helemaal niet mee lijken te denken. Raak je hier ooit aan gewend???

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s