Onbevangen

Vorig weekend liepen mijn schoonzusje en ik samen mee voor Samenloop voor hoop. Een groots evenement georganiseerd om geld in te zamelen voor het goede doel. Het goede doel waar het allemaal om draait is de KWF kankerbestrijding, oftewel geld voor onderzoek naar kankeronderzoek. De kleinkinderen, Wessel dus ook, waren met Opa en Oma zoet op het kinderplein terwijl wij een paar uur wandelden met het buurtzorgteam.

Een evenement wat voor mij natuurlijk erg dichtbij staat. Al valt een hersentumor officieel gezien niet onder kanker maar onder de noemer hersenziekte, blijft het toch een tumor. Ze worden op dezelfde manier geopereerd en wanneer mogelijk bestraald en vernietigd met chemo. Het voelde dan ook niet echt alsof ik er voor mezelf liep, maar voor alle mensen om me heen die het minder goed getroffen hebben. Inmiddels overleden zijn, nog steeds de dood in de ogen kijken of dagelijkse strijd leveren met een leven met en na kanker.

Gemengde emoties. Enerzijds vier je het leven en anderzijds sta je stil bij het verlies van dierbaren. Ik blijf het, vooral op dit soort momenten best pittig vinden. Vooral voor een kind ook moeilijk om uit te leggen. Maar Wessel begint toch steeds meer bewust te worden van het feit dat er toch iets met mama aan de hand is. Hij begint steeds vaker vragen te stellen. Wanneer hij iemand met een kaal hoofd voorbij ziet komen op een reclamespotje van het KWF bijvoorbeeld, krijg ik als reactie: “Kijk mama, die heeft ook kanker en een kaal hoofd, net als jij hebt gehad hè?”. Of wanneer ik erge hoofdpijn heb en ziet dat ik met beide handen mijn hoofd omklem in de hoop de druk te verminderen, komt hij naar me toe en vraagt of de dokter de pijn niet weg kan toveren.

Hoe onschuldig ik hem ook wil laten blijven, zonder zorgen om zijn mama, ik weet dat hij slim genoeg is om door te hebben wat er speelt. Hij weet én voelt veel meer dan ik soms voor mogelijk hou. Wat het precies inhoud snapt hij natuurlijk niet en zover wil ik ook helemaal niet gaan. Ze horen voorlopig nog zo onbevangen en zorgeloos te blijven. Dus terwijl wij stevig doorstapten en in gedachten stil stonden bij de dood vierden onze kindjes het leven, geschminkt als Spiderman en dansend op het springkussen….

IMG-20180602-WA0000

 

Advertenties

2 gedachtes over “Onbevangen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s