Strijker

De dagen na de familiedag was zoneman erg uit zijn ritme, eigenlijk hetzelfde als bij iedere andere verandering op welke dag dan ook. Erg boos met een extreem kort lontje, laten we zeggen meer zoals een kleine strijker. Strijk, pats, boem. Waneer iets even niet goed lukt, hij door zijn vlugheid struikelt of ergens tegenaan botst of gewoon simpel “Nee” van iemand te horen krijgt. Op die momenten weet je eigenlijk gewoon dat de kleine man simpelweg overprikkeld is.

Maar goed, het leven gaat gewoon door. De schoolreis stond bijvoorbeeld twee dagen na de familiedag op de planning. Omdat het vorig jaar best een gedoe was in het drukke attractiepark had ik dit jaar maar besloten om rechtstreeks met eigen auto te gaan en niet mee te rijden in de bus of met een andere ouder. Wat overigens op de heenreis erg gezellig is maar op de terugreis met een overprikkeld mannetje toch echt een ander verhaal is.

De nacht voordat de schoolreis begon was de spanning blijkbaar al zo opgebouwd dat het slapen al helemaal niet ging. Met hooguit drie uur slaap en om vier uur in de ochtend gewoon echt klaarwakker, had ik verwacht dat het niet zo’n beste dag zou gaan worden. Maar wonder boven wonder ging het tot aan de afsluiting heel erg goed. Met dertig graden was het in al die ronddraaiende attracties best goed vol te houden. Het was gezellig en we hupten, op zíjn wens, van het ene misselijkmakende gevaarte naar de volgende. Des te sneller des te beter…voor hem…maar niet voor mama.

Ik werd niet alleen misselijk van al die attracties maar mijn barstende hoofd hielp niet echt mee. Tijd om wat verkoeling te zoeken en gelukkig was de waterfontein waar je tussendoor kon lopen niet alleen voor de kinderen een genot, ook moeders kon even lekker afkoelen. Welliswaar niet zoals de kids in mijn onderbroek natuurlijk maar ach…de kleding die ik aan had droogde met deze temperaturen toch zo op.

Maar net zoals bij alle leuke dingen waar een einde aan komt was het ook nu weer helemaal mis bij het afsluiten van de gezelligheid. Uiteraard werkten we al toe naar de afsluiting maar hij wilde geen ijsje meer, sloeg míjn ijsje bijna op de grond en schreeuwde en gilde de heleboel bij elkaar. Zijn bril werd afgesmeten en begon zichzelf te slaan en aan zijn haren te trekken. Toen mijn arm in de weg zat werd daar ook even graag en hapje uit genomen. Duidelijk, de dag was gewoon klaar en dus gingen we, nog steeds als hoog explosief, op weg terug naar zijn woongroep. In de auto ging het oergebrul, bijten en schoppen onverminderd door en zelfs, na bijna drie kwartier, was hij bij aankomst op zijn groep niet meer te stoppen. Tijd om even prikkelarm tot rust te komen…

Na bijna anderhalf uur was het klaar, alle prikkels weer een beetje redelijk verwerkt en was hij weer vrolijk en op ontdekkingstocht. Hij was er weer doorheen, Terwijl ik dit echt de meest lastige momenten vinden. Ik wil samen met zoneman zo graag deel blijven nemen aan dit soort gezellige uitstapjes, excursies, dagjes uit of zelfs verjaardagen of boodschappen doen dat ik het gedrag nadien maar voor lief neem. De ervaring die hij op doet vind ik belangrijk, net als het deelnemen aan de “gewone” dingen en het feit dat ik hem op de momenten zo enorm zie genieten. En niet geheel onbelangrijk, dat we samen herinneringen maken. Maar wil ik meer dan Wessel eigenlijk aankan? Het blijft afwegen, hij vind het ook echt leuk en gezellig, daarom blijven we de meeste dingen ook gewoon doen. Maar het afsluiten…..pfff. Hoeveel scripts ik ook bedenk en toepas, het blijft moeilijk.

Maar eindelijk lijkt het alsof er weer een beetje rust komt na de drukte van afgelopen weken. Wessel is weer bijgekomen en op het moment weer redelijk relaxed zonder al teveel scheur en sloopbuien. Maar de stilte kan ieder moment omslaan naar een flinke onweersbui. De zomervakantie staat alweer in het vooruitzicht en terwijl ik eventjes geniet van het zonnetje vraag ik me af hoelang nu de spreekwoordelijke stilte voor de storm zal zijn???

Advertenties

Een gedachte over “Strijker

  1. shivatje zegt:

    Soms kom je niet toe aan je eigen rust, allemaal omdat je er wilt zijn voor je kind. Hoofdpijn hitte en dan nog eens alles wat erbij komt kijken matten je af maar je gaat door. Dat doe je met hart en ziel.
    Denk dat je een mooie dag hebt gehad al is hij vroeg begonnen.

    Aum Shanthi

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s