Je kunt niet alles alleen…

pexels-photo-271265

Afscheid nemen van lang gekoesterde dromen en het leven dat we ooit voor ogen hadden gehad leek me jarenlang eigenlijk best goed af te gaan. Niks geen rouwproces, gewoon schouders eronder en doorgaan. Doorgaan zelfs wanneer de spreekwoordelijke grens al lang was bereikt. Het vragen van hulp kwam niet eens bij me op, daar is de vrouwelijke kant van onze familie sowieso nou eenmaal niet zo sterk in. Bij moeilijkheden of problemen zoeken we zelf wel naar een oplossing. Mijn zorgintensive kind was naar mijn gevoel ook míjn “probleem” en dus ook míjn verantwoordelijkheid.

Wanneer er zo af en toe toch iemand hulp aanbood wimpelde ik snel weg dat we geen hulp nodig hadden. In mijn ogen kon namelijk niemand mijn kind beter lezen, begeleiden en verzorgen dan ikzelf. Bovendien zou de onvoorwaardelijke liefde en aandacht van een moeder (of vader natuurlijk) toch de beste voorwaarde zijn voor een positieve ontwikkeling van mijn kind? Daar ben je tenslotte toch ook ouder voor geworden?

En dus modderden we jarenlang door. Balancerend tussen de 24 uurs zorg voor zoneman, eigen bedrijf, werk, opleiding en de laatste paar kruimeltjes van ons overgebleven sociale leven. Totdat bijna drie jaar geleden alles me te veel werd. De 24 uurs zorg voor Wessel in combinatie met chronisch slaaptekort en constante hoofdpijn door mijn hersentumor leidde tot een onaangename en vaak gespannen sfeer in huis.

Iets wat ik absoluut niet wilde gebeurde toch. Ik werd die mopperende mama met een kort lontje. Bij het minste geringste hoorde ik mezelf schreeuwen en de sfeer in huis was om te snijden. Voor geen enkel kind is dit fijn maar juist voor Wessel absoluut een ongewenste setting. Hij pikt namelijk elke verandering in sfeer en gemoedstoestand op en reageert hier vervolgens in het kwadraad op. Een kettingreactie die we juist kostte wat het kostte wilden vermijden. Bovendien snapte hij niets van de hele emotionele en lichamelijke rollercoaster waar zijn mama zich in bevond.

Ik wilde niets liever dan gewoon weer de liefdevolle en geduldige moeder zijn die ik was. En dus werd het de hoogste tijd om toch hulp in te schakelen. Ik kon de complexe zorgvraag en aandacht niet meer volledig zelf opbrengen en als ik op deze manier door zou gaan zou ik alles kapot maken waar ik juist al die jaren zo hard mijn best voor had gedaan. Doordat ik jarenlang ver voorbij mijn grenzen was gegaan was het flink zoeken naar een nieuwe balans. Mijn zelfvertrouwen was dusdanig beschadigd dat ik sterk twijfelde over mijn capaciteiten als moeder, als echtgenoot en zelfs als vrouw. Ik was inmiddels niet alleen mijn toekomst,mijn baan maar ook mezelf gewoon kwijt. Ik was boos op de wereld en alles om me heen. Teleurgesteld in mezelf en het leven.

Vandaag, bijna drie jaar later, was mijn laatste gesprek bij mijn psycholoog. Ik ben er weer maar het heeft wel het nodige gekost. Wessel woont niet meer volledig thuis, ik heb het grootste gedeelte van zijn zorg uit handen moeten leren geven. En o wat is dat loslaten en op een afstand meekijken zwaar. Het is en blijft een lastig proces en je weet nooit of je de juiste beslissing hebt gemaakt. Mijn toekomst blijft onzeker, de tumor kan ieder moment weer besluiten om terug te komen en de constante pijn is blijvend. Maar Wessel zit op zijn plek, hij groeit en bloeit en ik kan eindelijk weer de liefdevolle moeder zijn die ik ooit was. Ik heb weer geduld en kan weer lachen en genieten van de kleine dingen. Hoeveel pijn en verdriet het ook heeft gekost, uiteindelijk is het goed zo, zo voelt het inmiddels wel.

Ik, degene die juist gigantische moeite had met het vragen van hulp, raad het inmiddels juist aan. Soms kun je gewoon niet anders dan hulp vragen. Zachtjes of juist schreeuwend, toegeven dat het soms gewoon teveel is wat op je bordje ligt. Al wil je het wel, je kunt niet alles alleen…

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s