Welles Nietes

Getty_yes_and_no-184275539-56af9f4c3df78cf772c6c695Zoneman groeit. Niet alleen in de lengte en de breedte maar ook zijn eigen willetje groeit met de dag. Een logisch gevolg van het ouder worden en de naderende (vervroegde) pubertijd. Maar soms is het lastig te rijmen. Met zijn verstandelijke vermogens is niets mis, zijn IQ is gemiddeld maar op sociaal en cognitief niveau functioneert hij toch echt niet als een bijna tien jarige. Eerder op het niveau van een peuter. Een disharmonisch beeld zoals ze dan in professionele termen noemen.

Dus eigenlijk hebben we nu een peuter in het lichaam van een tien jarige. Zijn frustratielevel wisselt enorm en het lezen van al die kleine signalen op een dag blijkt in de pratijk vaak toch net een beetje anders te verlopen. Opgeslokt door mijn eigen pijn, de dagelijkse bezigheden, huishouden en het geregel van alle medische dingen zorgt het ervoor dat ik niet altijd even bewust bent van wat er nou eigenlijk speelt. Gewoonweg omdat ik de tijd niet hebt om de hele dag per seconde te kijken en vervolgens te analyseren. Ik zie de hele dag door fragmenten en uiteindelijk is het de optelsom van die kleine bewuste momenten die me laten realiseren dat de bom bijna barst. Het lijkt dan ook alsof ik achter de feiten aanren wanneer er opnieuw een explosieve woede uitbarsting  plaats vind.

Dus de dagelijks wisselende signalen zijn al een enorme uitdaging maar wat het soms misschien nog wel moeilijker maakt is de combinatie van extreme vermoeidheid en zijn eigen willetje en (on)vermogen om zelf beslissingen te maken. Hij heeft extra verwerkingstijd nodig wanneer ik iets aan hem vraag of tegen heb zeg en ik wacht ook meestal echt wel behoorlijk wat extra seconden af totdat ik zijn antwoord krijg. Maar op dat soort momenten wordt mijn opvoedkundigheid enorm op de proef gesteld en vraag ik me af of ik wel een goede moeder ben. Thuis noemen we die beslismomenten gekscherend ook wel het Welles Nietes spelletje. Hij wil dan alles maar tegelijkertijd eigenlijk niets. Hoe ik het ook went of keer op zo’n moment, het gaat leiden tot een escalatie.

Het zijn verschillende momenten. Soms begint het al bij het opstaan dat hij eigenlijk niets wil. Niet opstaan, niet naar school, geen broodje, geen medicijnen, maar op dit moment zijn het vooral de rituelen rondom bedtijd. Hij moet, of stelt zelf voor, om te gaan douchen maar wil vervolgens toch niet douchen. Hij moet tandenpoetsen maar wil niet en rent schreeuwend weg, houdt gewoon zijn mond stijf dicht of spuugt de tandpasta direct weer uit. Vervolgens moet zijn pyjama aan en omdat ik die strijd vaak niet eens meer wil leveren beland hij tegenwoordig dus vaak alleen in zijn onderbroek in bed (hij scheurt toch alles kapot). Het lezen van een verhaaltje als afsluiter gaat dan tot slot met hangen en wurgen. “Ik wil wel een verhaaltje”, dus nestel ik mezelf lekker naast hem en binnen een fractie van een seconde staat hij op zijn kop te schreeuwen dat hij helemaal geen verhaaltje wil…..

Meestal gebeurt dit op de momenten dat hij eigenlijk te moe is om überhaupt zelf een beslissing te maken en dus moet ik sterk in mijn schoenen staan om hem er door te helpen en voor hem te beslissen. Regels en duidelijkheid bieden enige vorm van houvast maar sommige dingen moeten gewoon gebeuren, vooral het douchen en tandenpoetsen en dus heeft hij daar bij mij geen keuze in. Dan maar even schreeuwen onder de douche of in de houtgreep voor het poetsen. Het ligt op dat moment niet eens aan de activiteit of het moeten van iets maar meer aan zijn oververmoeidheid. En ook al vervroegen we de activiteit of draaien we, om te proberen, het ritme om,maken we grapjes of zingen we liedjes, het blijft het elke dag weer anders.

Het druist compleet tegen mijn gevoel in, ik wil de dag zo graag leuk en gezellig afsluiten, met een kusje en een knuffel en zonder zijn boosheid, frustratie en scheldwoorden naar mijn hoofd geslingerd te krijgen. Van een afstand bekeken weet dat het niet aan mij ligt maar soms is het gewoon niet te vermijden dat ik uitgetelt, hoofdschuddend en meestal erg verdrietig op de bank neerplof en mezelf hardop af vraag of het niet aan mij ligt en of ik eigenlijk wel zo’n goede moeder ben….

Advertenties

Een gedachte over “Welles Nietes

  1. shivatje zegt:

    Heel veel respect heb ik voor u.
    Wat de triggers blijven maar komen en voor je zoon is het zeker ook niet makkelijk. Al begrijpt hij misschien niet wat hij verkeerd doet.

    Aum Shanthi

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s