Loslaten of heel stevig vasthouden?

pexels-photo-208188
Er is iets bijzonders aan het moederlijk instinct. Waarom weten en voelen moeders vaak dat er iets aan de hand is met hun kroost? Je krijgt, zodra je kindje is geboren, dat oergevoel dat er een liefde is wat groter is dan je ooit voor mogelijk had gehouden. Je krijgt een strijdlust in je waar je u tegen zegt en je wilt je kleintje ten alle tijde beschermen tegen de grote boze buitenwereld. Helemaal wanneer je kindje dit zelf moeilijk of helemaal niet aan kan geven veranderen we in een leeuwin. Maar hoever ga je hierin?

Ik merk zelf namelijk dat ik het heel lastig vind om Wessel los te laten, zijn eigen gang te laten gaan. Hem mijn vertrouwen te geven om zelf op ontdekking uit te gaan. Het is immers al veel te vaak fout gegaan. Hij ziet geen gevaar, overziet actie en reactie niet en is soms net een ongeleid projectiel. Toch wil ik hem laten groeien in zijn zelfstandigheid. Maar hoe doe ik dat? Ik denk door hem zelf dingen te laten ervaren en hem zo veel mogelijk zelf te laten doen. Hij krijgt steeds vaker een stukje meer ademruimte want ik merk dat mijn constante controle, alertheid en aanwezigheid hem een beetje verstikt. Hij zegt zelf dat hij een grote jongen is en het zelf wel kan doen. Dat dat eigenlijk helemaal nog niet zo is zeg ik uiteraard niet tegen hem want dan groeit zijn zelfvertrouwen natuurlijk nooit. Dus voor nu mag ik hem nog een beetje helpen. Gelukkig maar want mijn vertrouwen in zijn zelfstandigheid moet echt nog wel een beetje groeien…

Het los laten en vertrouwen geven van en aan je zorgintensieve kind blijkt nogal een dingetje te zijn. Zo zie ik onlangs ook in de documentaire ‘Het beste voor Kees’. Een hoogbejaard echtpaar zorgt al 44 jaar 24 uur per dag voor hun briljante autistische zoon Kees. Moeder is de belangrijkste schakel en heeft er de afgelopen jaren voor gezorgd dat haar zoon zich zo goed mogelijk heeft ontwikkeld. Hij spreekt en schrijft Japans, kan geweldig tekenen en kan compleet opgaan in zijn treinenwereld. Zijn moder heeft hem een stukje zelfstandigheid gegeven door een chalet in de tuin te laten bouwen en zo zijn eigen plekje te creeren, maar wel in haar nabijheid. Maar is dat voor Kees voldoende? Hij maakt zich namelijk ontzettend veel zorgen wat er met hem gaat gebeuren wanneer ouders, maar voornamelijk zijn moeder, zal overlijden. Hij uit zijn zorgen ook duidelijk, geeft tevens aan dat hij toe is aan meer zelfstandigheid.

Ik zie zoveel herkenning bij mijzelf in zijn moeder. Ze weet van kleins af aan dat haar zoon anders is dan zijn broers en voor hem moet vechten. Ik herken haar vechtlust om haar zoon tot zijn maximale te brengen. Ze kan hem lezen en voelt bijna feilloos aan hoe Kees zal gaan reageren. Maar ook zie ik hoe moeilijk ze het heeft om haar zoon los te laten. Moeder heeft jarenlang heel veel uit handen genomen en Kees voor de boze buitenwereld geprobeerd te beschermen. Naar mijn idee op sommige gebieden te veel. Want de angsten van Kees zijn niet geheel ongegrond. Zijn inmiddels volwassen broers lijken de zorg niet graag over te willen nemen van hun ouders. Vader heeft zijn vrouw al die jaren gesteund in haar missie om het beste voor Kees te doen maar zet duidelijk ook af en toe zijn vraagtekens over hoe het straks verder moet.

Want hoe zelfstandig is Kees eigenlijk geworden? Heeft moeder hem niet teveel beschermd en daarmee, hoogst waarschijnlijk onbedoeld, tekort gedaan?  Ik weet niet. Kees is uitermate briljant en lijkt best goed ontwikkeld onder moeders beschermende vleugels. Maar wat zal er gebeuren wanneer hij inderdaad een gewenst eigen plekje vind en uitvliegt? Kees en zijn beschermende moeder zorgen ervoor dat ik mijn eigen situatie even flink onder de loep leg. Ik weet dat ik meer toe moet geven aan de vraag van mijn eigen zoon om meer zelfstandigheid. Maar ik wil hem nog zo graag beschermen en vast houden….

Maar vast houden betekent ook los laten. Ik las pas op een site voor persoonlijke ontwikkeling dat vasthouden de pool is van het aannemen, het intens voelen, de koestering, het ontdekken. Het bezit de kracht van de liefde. Terwijl loslaten juist de pool is van het vrijgeven van de energie die in het aannemen en vasthouden verstopt zit. Het is je laten zien, tonen aan de wereld wie je bent en wat je met je meedraagt. Je kan pas los-laten wat je vast-gehouden hebt. Je kan pas vrij-geven wat je aan-genomen hebt.

Dus om mijn kind te laten groeien zal ik dus echt los moeten leren laten, maar dat verrekte moederinstinct toch….

 

Advertenties

2 gedachtes over “Loslaten of heel stevig vasthouden?

  1. shivatje zegt:

    Om je kind een beetje los te laten vrijheid te geven in zijn doen en kunnen moet je het allereerst verwerken dat je het los moet laten voor zijn eigen goed wil. Dan kan je vertrouwen leggen in derde en weet je dat jij er bent als het nodig is.
    Maar het is niet makkelijk als moeder.

    Aum Shanthi

    Like

  2. Annemiek zegt:

    Dat is heel lastig. Als eerste denk ik dat jij/jullie al heel veel loslaten bij Wessel en dat jullie heel goed voor hem zorgen. Ook al kan dat niet zoals je zou willen. Daarnaast denk ik ook dat het moeilijk is om met de ogen van nu te kijken naar de tijd van toen. Nu is er veel meer bekend over ASS, wat Kees heeft. Nu weten zorgverleners beter hoe ze met kinderen zoals jouw (en mijn) kind om moeten/kunnen gaan. Dat was vroeger anders. De moeder van Kees heeft waarschijnlijk moeten vechten om haar zoon de juiste zorg te geven. Mijn moeder (ik ben 40) heeft zo vaak tegen de zorg, maatschappij en weet ik veel wie nog meer opgelopen omdat ik anders was dan andere. Nu herkent zij veel dingen van mijn zoon terug in mij. Hij heeft de diagnose ASS. Ik heb geen diagnose omdat ze het toen niet zagen en nu kan ik het er niet bij hebben om mijzelf hierop te laten onderzoeken. Het is zo lastig met kinderen die anders zijn anders zijn dan “gewone” kinderen om te bepalen wanneer je wat los kan laten en of ze dan geen gevaar voor zichzelf of hun omgeving zijn. Je gevoel zegt vasthouden maar je verstand zegt geef hem die kans. Als je pech hebt moet je brokken ruimen. Ik denk van wat ik lees, dat jullie Wessel meer los kunnen laten dan de moeder van Kees dat kon/kan. Jullie hebben ook heel veel hulp en dat en het feit dat we in deze tijd wonen maakt dat het anders is om onze kinderen los te gaan laten. Niet minder moeilijk maar anders. O enne dat moederinstinct is heel handig, het kan je laten weten wanneer je moet reageren op bepaalde situaties 😉 (sorry voor het lange verhaal)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s