Het komt hard binnen

pexels-photo-433495

Net als vele van jullie heb ook ik het programma van Beau van Erven Dorens gezien. Beau heeft Nederland meegenomen naar het leven in een zorginsteling door hier vijf dagen dag en nacht in mee te lopen. In dit geval was het niet VISIO maar Sherpa, een andere instelling voor mensen met een (meervoudige) beperking. Waar ik had verwacht dat het meer een show zou zijn heeft Beau mijn verwachtingen overtroffen. Wat heeft hij dit mooi en integer neergezet en wat fijn dat meer mensen nu een kijkje hebben mogen nemen in “ons” wereldje.

Het raakte me omdat ik zoveel herkenning zag met Wessel zijn woongroep. Met hoeveel liefde en eindeloos geduld de begeleiders hun cliënten de dagen, en nachten door helpen. Ze maximaal stimuleren om zo veel mogelijk zelf te doen, ze ondersteunen waar nodig en eindeloos veel zorg en aandacht geven. Ze vieren de kleinste stapjes en zien de mens en persoon achter de handicap. Hoe groot deze in sommige gevallen ook is. De vraagstelling of er wel sprake is van een menswaardig bestaan lijkt hier niet van toepassing, het kleinste stukje geluk telt. Een lach, een grinnik, een dansje op hardcore Bassie en Adriaan, elk stukje eigenaardigheid maakt dat ze mogen zijn wie ze zijn.

Maar pijn deed het me tegelijkertijd ook. Het kwam toch even hard binnen omdat ook Wessel de rest van zijn leven in een zorginstelling zal verblijven. Ook zijn toekomst zal met grote waarschijnlijkheid de afdeling moeilijk verstaanbaar gedrag zijn. Ik zie de toekomst van mijn eigen kleine man en dat doet zeer. Ik zie de “grote” jongens in de woongroep met elk hun eigen beperking maar ook hun eigen mogelijkheden. Een groot contrast tussen hun grote en volwassen lichamen en tegelijkertijd kinderlijke denkwijze. Ze gaan naar de dagbesteding, knutselen en dragen op hun manier een eigen steentje bij in de gemeenschap. Ze zien er gelukkig en tevreden uit in hun eigen veilige wereldje.

Want hoe moeilijk de beslissing ook is, er komt een moment dat je de zorg uit handen moet geven. Het is niet goed of fout en niemand zou je mogen veroordelen over welke beslissing je, al dan niet gedwongen, zou moeten maken. In een ideale wereld zou je levenslang voor je eigen kind zorgen, wil je niet dat ze uitvliegen en wil je ze het liefst dicht tegen je aan houden. Of dit nu al heel jong is of op latere leeftijd, het enige wat je wilt voor je kind is een veilige omgeving. Waar ze de zorg, liefde en aandacht krijgen wat ze nodig hebben. Net zoals je het zelf zou doen. Maar we leven niet in een ideale wereld, je kunt zelf (dood)ziek worden of de zorg niet meer volledig aankunnen. En dan hoort ook dit stukje van (vervroegd) loslaten erbij.

Hoe prachtig is het om te zien dat de begeleiders hun stinkende best om dit te geven. En misschien nog wel meer dan dat. Ze leggen hun ziel en zaligheid in de verzorging en het laten groeien van hun cliënten, onze kinderen. Ze koesteren ze en hebben ze lief alsof het hun eigen kind of familie is. Bewonderingswaardig, ik kan niet anders zeggen. Iets wat ik ook terug zie bij Wessel zijn begeleiders. Stuk voor stuk prachtige mensen met een hart van goud, die dagelijks mijn kind omringen, liefde geven en hem mee helpen te laten groeien. Hem laten zijn wie hij is, met zijn eigenheid en unieke kijk op de wereld. Samen met ons als ouders, dan kan ik eigenlijk toch alleen maar beretrots zijn en met een gerust hart kijken naar de toekomst? Want wat meer kan ik voor mijn kind wensen?

Advertenties

2 gedachtes over “Het komt hard binnen

  1. shivatje zegt:

    Soms kan je gewoon niet anders als ouder om de zorg uit handen te geven. Te weten dat het goed is en ook voor jezelf.
    Ik bewonder de mensen die in zo een zorg staan. Het is zwaar maar ook zei zien dat anders en krijgen veel waardering terug op een andere manier zoals wij het kennen.

    Aum Shanthi

    Like

  2. Annemiek Visser zegt:

    wat heb je dit mooi geschreven. Ik hoop dat Wessel in de toekomst ook een hele mooie plek mag hebben en dat hij een fijne vorm van dagbesteding kan krijgen. Laatst heb ik gekeken op scholen voor zoonlief. De juf was mee en dan merk je ook hoe goed zij de kinderen kent die haar toevertrouwd zijn.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s