Hij heeft mijn wereld niet kleiner gemaakt, hij heeft me juist het hele universum laten zien

pexels-photo
Als ouder van een kindje met (meervoudige) beperkingen heb ik ervaren dat de verwachtingen en dromen die ik voor mijn kind heb op een andere manier vorm gegeven worden. Ik hoef er geen afstand van te doen, de dromen en wensen blijven. Ik heb alleen geleerd dat ze anders zullen zijn.

Wat ik de afgelopen jaren heb gemerkt is dat je zo veel meer kunt bereiken dan je voor mogelijk zou kunnen houden als je maar bereid bent om dingen los te kunnen laten. Accepteren dat je afwijkt van de standaard en dat dat ook goed is. Er is namelijk geen goed of slecht. Ik heb geen leidraad of handleiding hoe ik met de dingen die anders zijn om moet gaan, het enige wat ik kan doen is vertrouwen op mijn gevoel. Ik denk dat dat de enige manier is om een weg te kunnen vinden in de wereld van het anders zijn.

Voor een ander misschien onbegrijpelijk maar ik sta bijna te huilen van geluk wanneer ik zie dat mijn kind zo veel meer kan dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Hij ziet geen beperkingen, alleen mogelijkheden. Niets is hem vreemd, hij ziet alles als één grote uitdaging. Iets waar ik onzettend veel van heb geleerd. Want waarom doen we als volwassenen soms allemaal zo moeilijk? Waarom hebben we overal een oordeel over, wijzen we met de vinger naar iemand die het anders doet dan hoe we het zelf zouden doen? Iedereen doet het op zijn eigen manier. Wacht maar tot je zelf in een positie word gebracht waarbij je (gedwongen) keuzes moet maken die je nooit voor mogelijk had gehouden maar anders leert kijken. Die je laten zien dat het juist de kleine dingen zijn die het leven kleuren en zo mooi maakt.

Leren kijken naar de dingen die wel mogelijk zijn. Elke mijlpaal die uiteindelijk toch behaald worden vier ik uitbundig. De voorspellingen van de artsen dat mijn zoon niets zelfstandig zou kunnen gaan doen, waarschijnlijk niet zou gaan lopen of praten en altijd compleet afhankelijk van ons zou zijn allang verhuisd naar fabeltjesland. Na negen jaar is hij zindelijk, kan hij zelf eten, rent zijn beentjes uit zijn lijf en kletst de oren van je hoofd. Welliswaar heeft hij alsnog heel erg veel begeleiding nodig maar moet je toch eens zien. Onze wijze kleine mannetje, vol vragen en nieuwsgierig naar alles wat er om hem heen gebeurt.

27858685_177936689489369_3565865101626063370_n
Hij begint nu zelfs te lezen, heel langzaam aan volgen de woordjes elkaar op en het begin van het schrijven van zijn eigen naam is ook een feit. Zijn eerste echte tekening zonder gekras maar voorzien van een compleet poppetje met harkhandjes en hond met acht pootjes hangt sinds kort ook te pronken. Net als het valentijnskaartje wat we gisteren van hem kregen, keurig geplakte hartjes en voorzien van een kusje. Voor mij zijn deze kleine dingen van onschatbare waarde.

Wat ben ik ongelofelijk trots op de manier waarop hij de wereld trotseert. Zijn doorzettingsvermogen, zijn eindeloze kracht en positiviteit. Zijn lach, zijn grapjes en alle (kleine) stapjes die hij zet. Hij heeft mijn wereld niet kleiner gemaakt, hij heeft me juist het hele universum laten zien.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s