Hoe de roze wolk een onweersbui werd..

bd54990ce9e2944f566d6e0546167375--dark-night-pink-sky
Wanneer ik zwangere vrouwen en vriendinnen zie, prachtig met hun bollende buik en in de wolken met de aankomende komst van een nieuw wondertje denk ik met regelmaat terug aan de tijd dat ik zelf zwanger was, en de tijd na Wessel zijn geboorte. Een onvergetelijke en bijzondere tijd vol gemengde emoties die met regelmaat dus weer boven komen drijven. Te veel emoties om in een keer te beschrijven dus zal ik jullie in stapjes meenemen naar de hoogte en dieptepunten van onze reis de afgelopen jaren.

Na drie jaar, volgespoten met hormonen, was ik namelijk eindelijk zwanger. Van de twee eitjes die ik had bleek er uiteindelijk eentje verder te ontwikkelen en na twaalf spannende weken zagen we een kloppend hartje op het scherm. Mijn droom was uitgekomen en we konden ons op gaan maken voor de komst van ons langverwachte kindje. Met de weken die volgden groeide mijn buik en het verlangen om ons kindje te mogen verwelkomen.

Met achtentwintig weken wilde ik graag een 3d (pret)echo laten maken om alvast een blik op ons wondertje te kunnen werpen, mijn nieuwsgierigheid naar het groeiende wondertje in mijn buik was te groot. Een perfect mannetje met alles erop en eraan liet zich zien op het scherm. Tien vingertjes en teentjes, bolle wangetjes, een prachtig neusje en mondje en zelfs zijn duimpje ging even in zijn mond. Mijn eerste zichtbare kennismaking met mijn kindje en ik zweefde op een roze wolk.

Totdat de roze wolk plaats maakte voor een donkere zwarte onweersbui. De pret was voorbij. Twee dagen na de bewuste echo werd ik gebeld door de echoscopiste. Ze had iets gezien op de echo en wilde dit graag met mijn gyneacoloog overleggen. Wat het precies was wilde ze nog niet zeggen maar de onrust in haar stem was duidelijk aanwezig. Toen ik door bleef vragen vertelde ze dat ze “iets” had gezien in zijn hoofdje.

De routine onderzoekjes werden uitgebreid met wekelijkse bezoekjes naar het UMCG waar duidelijk werd dat het “iets” in het hoofdje van mijn kindje een cyste bleek te zijn. Omdat het lastig was om een goed en duidelijk beeld te krijgen moesten we afwachten tot onze kleine man geboren zou zijn. Wat de gevolgen zouden zijn voor zijn verdere ontwikkeling konden ze ook niet aangeven. Hij groeide verder goed, net als ik trouwens, maar het plezier van het zwanger zijn was er af. De laatste weken waren vooral gevuld met onrust en veel artsenbezoekjes om de kleine man en mijzelf goed te monitoren. Ik wilde alleen maar dat hij zo goed mogelijk zou groeien en zo sterk mogelijk zou zijn dat wanneer hij geboren zou worden hij een goede start zou hebben en beter onderzocht kon worden.

Drie dagen voor de uitgerekende datum werd ik ingeleid. De kleine man groeide al een paar weken niet zo goed meer en ik hield zoveel vocht vast dat ik nauwelijks nog kon lopen, ik was achtendertig kilo aangekomen en bovendien bleef mijn bloeddruk maar oplopen. Na een vrij korte bevalling konden we eindelijk ons zo lang verwachte mannetje verwelkomen op deze wereld. Een piepklein blauw mannetje van 46 centimeter en amper 2600 gram werd op mijn borst gelegd. Gelukkig begon hij vrij snel adem te halen en bij zijn eerste huiltje was mijn opluchting zo groot, dat wat er ook aan de hand zou zijn, mijn kindje leefde.

De kinderarts kwam meteen voor onderzoek want het onderzoeken van de cyste was eerste zorgprioriteit. Daarnaast bleken er nog meer puntjes niet helemaal volgens de boekjes te zijn. Ons mannetje had een enorme vechtlust maar een ontzettend dunne navelstreng. Waarschijnlijk was dat de reden waarom hij de laatste weken niet zo goed meer groeide en zo blauw was. Zijn voetjes waren dik en leken klompjes, hij had hele hoge infectiewaardes, nagenoeg geen zuigreflex maar voor alsnog was dit niet alarmerend en viel alles binnen de normen van het “normale”. We bleven nog drie dagen in het ziekenhuis om te herstellen en in de gaten gehouden te worden. De cyste bleek spontaan verdwenen en ook zijn voetjes werden langzaam aan iets minder dik. Zijn infectiewaarden daalden en we mochten naar huis.

De kraamtranen vloeiden rijkelijk maar de onrust van de zwangerschap maakte plaats voor vertrouwen. Ons mannetje was namelijk een vechter en liet ons zien dat we er hoe dan ook zouden we er wel komen. Wat er uiteindelijk in de loop van de tijd ook naar boven zou komen, we zouden het met zijn drietjes wel redden. Dat dit pas het begin was van een lange, medische en vooral onduidelijke weg wisten we toen gelukkig nog niet, het was vooral genieten van ons langverwachte en vooral zo welkome mannetje…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s