Terugblik en vooruit kijken

images (4)Een nieuw jaar, vol nieuwe kansen en mogelijkheden. Het is 2018…Met de entree van het nieuwe jaar en de terugblik op afgelopen jaar komen er toch gemengde gevoelens. Ik hoor mezelf zeggen dat het allemaal wel goed is als men aan me vraagt hoe het gaat. Maar als ik er echt bij stil sta is dat helemaal niet zo. En ondanks de twijfel of ik nou alweer een blog hieraan, aan mezelf dus, zou gaan wijden doe ik het toch.

Mijn start dit jaar is niet vrolijk en onbekommerd zoals een paar jaar geleden. En ik blijf het lastig vinden om een rooskleurig plaatje van de toekomst te zien. Want naast alle mooie nieuwe dingen die afgelopen jaar op mijn pad zijn gekomen was 2017 toch ook een zwaar jaar, zowel lichamelijk als geestelijk. En hoewel niet altijd duidelijk zichtbaar, is er na de diagnose, de opvolgende operatie en blijvende pijn ook Wessel’s uithuisplaatsing.  Een rauwe open plek is ontstaan die maar heel langzaam aan iets minder zeer begint te doen en bij tijden gewoon weer opnieuw compleet bloot word gelegd.

Het schrijven zorgt ervoor dat ik veel van de dagelijkse gedachten een plek kan geven maar onderbewust sluimert er veel meer. Met Wessel gaat het goed zoals jullie ongetwijfelt hebben kunnen lezen. Hij zit op zijn plekje en is gelukkig. Dat maakt me blij, maar tegelijkertijd ook verdrietig. Het is een mix van liefde en schuldgevoel. In mijn hoofd weet ik dat het goed zit maar mijn hart schreeuwt zo anders. Daarnaast zie ik Mensen om me heen vechten tegen hun (ongeneeslijke) ziekte en ik zie de worsteling tussen leven en dood. En hoewel ik gelukkig geen dodelijke diagnose heb gekregen, blijf ik wel overgeleverd aan de onzekerheid wat kanker heet.  Ik noem het beestje eigenlijk bijna nooit bij zijn naam, ik denk dat ik het toch te confronterend vind. Maar verstoppen voor het ongrijpbare beest kan ik me niet. Het is iets wat mijn leven voorgoed heeft veranderd. Ik word nooit meer onbezorgd.

Het blijft een terugkerend dilemma. Omdat ik weet dat ze de tikkende tijdbom niet compleet weg hebben kunnen halen. Is het niet een kwestie van óf het weer terug komt, maar wannéér. In tegenstelling tot de artsen maak ik me er wél zorgen over. De chirurg geeft aan dat wanneer het beestje terug is er weer gewoon geopereerd kan worden. De eerste vijf jaar na de operatie is de kans op terug keer namelijk het grootst. Ik zit net in het tweede jaar. En wat de artsen naar mijn idee vergeten is het menselijk aspect. Voor hen ben ik niet meer dan een nummer. Welliswaar een patiënt, maar het gaat niet om hun eigen leven. Want deze keer ben ik echt heel goed uit de operatie gekomen, maar het was een behoorlijk risico. Echt zorgeloos ben ik dus niet.

Helemaal nu stukje voor stukje meer van mijn gezichtsveld verdwijnt. Al ruim een jaar sta ik onder controle van de oogarts maar een verklaring voor mijn klachten hebben ze niet. Alle onderzoeken leiden tot meer vragen. Waar kan het vandaan komen? Na de laatste controle in December ben ik er ook niet geruster op geworden. De oogarts vertrouwd het toch niet en wil uitsluiten dat er toch niet op een andere locatie in mijn hoofd wellicht ook iets aan het groeien is. Na overleg met het neurologische team is besloten dat ze in Maart een extra gebied mee gaan pakken in de MRI.

De onzekerheid zal dus nog wel een tijdje aanblijven. In ieder geval tot de scan weer geweest is en uitgesloten is dat het beestje met die vervelende naam zich voorlopig koest houdt. In gedachten ben ik bij alle mensen die in hetzelfde schuitje zitten, waarbij het leven nooit meer hetzelfde is en zal worden. Want ondanks dat je door wilt, en gaat, je raakt er nooit meer compleet los van. In de tussentijd probeer ik maar mijn gedachten te verzetten. Ruim het huis op, en daarmee ook een beetje mijn hoofd. Ik probeer te blijven lachen en mijn blik te richten op de mooie dingen en de mensen die me lief zijn. Daar hou ik me maar aan vast, want wie postief denkt, trekt positieve dingen aan toch??

Advertenties

5 gedachtes over “Terugblik en vooruit kijken

  1. Annemiek Visser zegt:

    Hoe ga ik zeggen wat ik wil zeggen zonder dat het te hard bij je binnenkomt en je beseft het je verwacht ik ook wel wat ik ga zeggen. Toch wil ik een poging wagen met het geen ik net heb meegemaakt en waar ik nu mee worstel. Ik wil niet zeggen dat wat jij meegemaakt heb niet heftig is en wat er wellicht nog te wachten staat niet zo onzeker is dat het je niet sloopt. Toch mag je nog steeds van Wessel genieten en hij kan van jou genieten. Wel op een andere manier dan eerst maar jij bent er nog. Je kunt ongetwijfeld minder dan vroeger maar het is nog wel mogelijk. Je toekomst is onzeker maar je wordt wel goed in de gaten gehouden. Je hebt een nare tumor (gehad) die niet helemaal verwijderd is maar die kon wel grotendeels verwijderd worden en zodra je klachten hebt wordt er verder gekeken. Het is niet makkelijk voor je maar als ik je blogs lees dan zie ik een sterke vrouw en moeder die knokt voor haar gezin, die haar leven weer op de rails zet en die een bijzondere levensstijl heeft. Ik heb bewondering voor je hoe jij je leven opgepakt hebt en hoe je voor Wessel de beste plek gekozen hebt. Ik wens je toe dat je nog zo lang mogelijk hier mag blijven en dat je zoveel mogelijk de dingen kunt doen die je graag wilt doen. Heel veel sterkte op je moeilijke momenten.

    Liked by 1 persoon

    • De Kniezebietertjes zegt:

      Lieve Annemiek, Dank je wel voor je woorden. In de meeste dagen kan ik me er aardig overheen zetten en juist positief vooruit kijken. Op andere dagen, en dat zijn meestal echt de dagen van pijn, lukt dat heel moeilijk. En ook dat moet ik wel uiten, natuurlijk ben ik meer dan dankbaar voor het feit dat ik er nog ben en van mijn kind mag genieten, begrijp me niet verkeerd. Maar het leven is soms gewoon echt keihard, daar weet jij alles van. Ik vind het heel erg dat jouw maatje de strijd niet heeft kunnen winnen. Voor jouw ook heel erg veel bewondering op de manier waarop je doorgaat. Je doet het toch maar even…Sommige dagen zijn gewoon niet leuk en worstel je doorheen, gelukkig vinden we een uitweg door het op te schrijven en te delen. Je bent nooit alleen…Liefs

      Like

      • Annemiek Visser zegt:

        Lieve Wiarda, ik begrijp je denk ik best wel (een beetje). Vandaar dat ik het ook lastig vond en vind om het goed te verwoorden. Ik probeerde je een beetje moed en positieve woorden in te spreken. “gewoon” je een hart onder de riem steken. Natuurlijk moet je die verdrietige moeilijke en pijnlijke momenten van je af kunnen schrijven. Dat begrijpt iedereen. Er zijn nu eenmaal goede dagen en slechte dagen. Dagen waarop je kunt lachen en dagen waarop je denkt van laat maar. Ja we moeten door. Jij en ook ik. Dat doen we door te schrijven. Dat is onze uitlaadklep. Dat René dit niet heeft kunnen winnen is zuur maar daar is niets aan te doen. Ik kan niet zeggen van laat maar, want er is een knulletje dat mij nodig heeft. Dat heb jij (denk ik) met Wessel. Dat jij met deze onzekerheid loopt is ook erg moeilijk. Ik hoop zo dat alles een beetje meevalt wanneer de scan gemaakt wordt. Liefs en een knuffel in moeilijke dagen en een lach in mooie dagen.

        Liked by 1 persoon

      • De Kniezebietertjes zegt:

        Wat een lieve woorden Annemiek. Inderdaad doe je alles voor je mannetje. Je kunt niet de boel de boel laten want hij is zo afhankelijk van jou. Wat een sterke vrouw ben je! Niets dan lieve woorden voor je in deze onvoorstelbare zware tijd voor jullie, een lichtje vanaf hier, voor jou…

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s