Schuldgevoel en (ver)oordelen

guilt-is-perhaps-the-most-painful-companion-of-death-quote-1
Draagkracht, assertiviteit, doorzettingsvermogen, hulp leren vragen en schuldgevoel. Zomaar een paar speerpunten uit mijn woordenboek die ik steeds vaker voorbij zie komen. Helemaal nu ik af en toe wat schrijf voor Lotje&co. Ik krijg (h)erkenning op al deze punten, maar ook oordelen die me raken.

Ik merk dat juist die (ver)oordelen me bezig blijven houden. Hoe graag ik ze als sneeuw voor de zon zou willen laten verdwijnen, ze verlammen me. Maar waarom eigenlijk? Omdat mijn schuldgevoel nog steeds de boventoon voert. Ergens logisch, maar dat mensen (ver)oordelen zonder dat het verhaal erachter te kennen blijft keihard binnenkomen. Blijkbaar is dat ook iets wat we maar te slikken hebben als ouder van een zorgintensief kind. Het gebrek aan empatisch vermogen van anderen.

Gefaald
Ruim een jaar nadat we hebben moeten beslissen dat Wessel niet meer volledig thuis kon wonen, is het niet makkelijker geworden. Ook al hoef ik niet meer 24 uur per dag te zorgen, mijn schuldgevoel is toegenomen. Het is een dagelijks rouwproces over wat had kunnen zijn. Dagelijks voel ik het gemis, verdriet en het gevoel te falen. Al weet ik dat het de beste oplossing is en hij zich veilig en vertrouwd voelt, mijn kind hoort gewoon thuis. Ik ben diegene die voor hem hoort te zorgen. Maar dat gaat niet meer. Dóór mij. Als ik die rottige hersentumor niet had gekregen had ik het in ieder geval langer vol kunnen houden. Was hij niet pas acht geweest. Kon ik hem s’avonds verhaaltjes voorlezen en op bed brengen, zijn grapjes en verhaaltjes horen, hem knuffelen en troosten wanneer het nodig is. Gewoon dagelijks zijn aanwezigheid voelen en het niet alleen met een telefoontje of berichtje hoeven doen.

Intensief
Maar ik besef ook dat we hebben getroffen. Ik leef nog, al blijft mijn toekomst onzeker. Ik kan opladen doordeweeks zodat ik mijn zoon in het weekend alles kan geven wat hij nodig heeft en ik in me heb. Bovendien heb ik een fantastisch team om ons heen weten te verzamelen. Een team dat ons helpt, ondersteunt, mijn kind zich laat ontwikkelen en een veilig tweede (t)huis kan geven. Wessel heeft op zijn, én ons tempo kunnen wennen aan de nieuwe situatie.

Maar het blijft hard werken om de juiste zorg te krijgen, te houden en de beste manier te vinden om alle neuzen één kant op gericht te houden. En dat kan alleen door een intensieve samenwerking tussen alle partijen. De woongroep, de school, artsen en specialisten en ons als ouders. Alle keuzes die we maken proberen we te doen in het belang van Wessel. Dat blijft altijd vóór ons eigen belang gaan. Maar dat hij niet meer thuis woont betekent niet dat de zorg ook voorbij is….we staan aan de zijlijn maar zijn niet minder betrokken. Maar langs de zijlijn staan doet zeer en levert veel verdriet op.

Oordeel niet zo snel
Dus alsjeblieft, oordeel niet zo snel over een ander voordat je zijn of haar verhaal kent. Achter elk mens schuilt een verhaal. We zijn gelukkig niet allemaal gelijk. Maar we zijn allemaal mensen van vlees en bloed, hebben gevoelens en kennen pijn. We maken fouten en proberen die te herstellen. Maar hebben vooral onvoorwaardelijke liefde voor onze kinderen en moeten soms (gedwongen) keuzes maken die het beste zijn voor het grotere geheel en niet alleen in ons eigen belang. We krijgen soms meer op ons bordje dan we aan denken te kunnen. Maar we kennen als ouders naast verdriet, onmacht en frustraties ook verborgen krachten om door te kunnen gaan op de momenten dat we het even niet meer zien zitten. Juist dan, om onze kinderen het best mogelijke leven te kunnen laten leiden wat ze verdienen.

Advertenties

4 gedachtes over “Schuldgevoel en (ver)oordelen

  1. Annemiek Visser zegt:

    Je doet wat het beste is voor je kind en soms strookt dat niet met de verwachtingen die de maatschappij heeft. Je snapt het pas als je zelf of van dichtbij zoiets meemaakt. Dan leer je het veroordelen wel af. Jullie hebben gekozen wat het beste is voor Wessel. Meer konden en kunnen jullie niet doen. Liefs en sterkte

    Like

  2. shivatje zegt:

    Dat is nog het ergste van al. Zeker als ouder dat je het allemaal goed wilt doen voor je kind maar dat je veroordeeld wordt en dat er oordelen tot je komen die heel pijnlijk kunnen zijn.
    Altijd bij je eigen beslissing blijven.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s