Er tussen uit

Het was alweer een hele tijd geleden, tien jaar welteverstaan, dat manlief en ik er eens samen tussenuit waren geweest. Voor mijn zwangerschap en de geboorte van Wessel zijn we de laatste keer weggeweest, en hebben we bijna vier weken door oost- Canada gezworven. Een reis die we natuurlijk nooit zijn vergeten, we hadden destijds zelfs plannen om voorgoed die kant op te gaan. De aanvraagformulieren voor de emigratie lagen zelfs al klaar en die reis was deels ook bedoeld om rond te kijken waar we ons zouden willen settelen. Toen ik een paar maanden na thuiskomst zwanger was werden de papieren onderin de kast geschoven, hopende om ze er weer uit te kunnen halen wanneer onze kleine spruit geboren zou zijn en we met zijn drieën overzee konden gaan.

Maar het liep anders, na de komst van Wessel was ons leven toch wat veranderd en verplaatsten onze plannen zich naar de ijskast. Maar het diepe verlangen om ooit die kant weer op te kunnen gaan zat nog steeds bij ons beiden. Omdat inmiddels al een paar jaar overduidelijk is dat we Wessel nu natuurlijk niet meer gewoon achter kunnen laten in Nederland en wij maar lekker naar Canada zouden kunnen vertrekken, zijn de papieren in de vrieskist beland. Waarschijnlijk zullen ze ook nooit meer ontdooit worden.

Samen met Wessel op vakantie is nog steeds niet gelukt, er is altijd wel iets wat ons tegenhield. Te gevaarlijke kamers, dat wil zeggen ontsnappingsgevaar in de nacht door deuren of ramen, teveel prikkels en daardoor moeilijker te reguleren, het feit dat we waarschijnlijk meer moe dan uitgerust weer terug zouden komen, kortom we hebben het eigenlijk nog niet aangedurfd. Behalve het weekendje dat ik samen met Wessel naar Antwerpen ben geweest een paar jaar geleden. En ook dat was voor echt niet ontspannen, nachten volledig wakker en onaangepast gedrag in een hotelkamer is niet echt fijn. Maar we hebben er samen toch enorm van genoten en uiteindelijk was het slaapgebrek meer dan de moeite waard.

Nu Wessel naar de Libelle gaat doordeweeks hebben we onze handen en hoofd wat meer vrij en begon de drang naar “er samen even tussenuit” bij mij toch weer een beetje op te spelen. Na de tumor is het leven toch een beetje ingewikkelder voor mij geworden en de onvoorspelbare aanvallen zorgen er wel voor dat er wat twijfel was. Wat als het niet goed zou gaan en ik alleen maar op de hotelkamer zou liggen? Dan ben ik toch liever in mijn eigen huis eerlijk gezegd. Vorige maand had ik via een veilingsite toch de verleiding niet kunnen weerstaan en heb ik twee dagen Sauerland geboekt. Niet al te ver weg, twee nachtjes en mocht het echt niet gaan konden we simpelweg weer naar huis rijden en hadden we het in ieder geval geprobeerd.

Manlief heeft een bedrijf aan huis en kan zijn eigen afspraken plannen. Voor de pluimveestapel hebben we inmiddels een volledig geautomatiseerd systeem voor voer en hokken en dus ook daar geen probleem. Wessel zijn woongroep is overal ter wereld te bereiken en dus ook daarbij konden we met een gerust hart eventjes weg. En het was fijn, we hebben genoten om gewoon even weg te zijn, een andere omgeving en even quality time met elkaar. De pijn was niet minder dan thuis, misschien zelfs net wat meer door de nieuwe indrukken, maar de nodige momentjes van rust werden gewoon ingelast door ergens te gaan zitten met een lekker kopje koffie. De hoogte was overigens niet heel fijn voor mijn hoofd. Vroeger heb ik wel gedoken en ook met hoogtes had ik nooit problemen, zelfs in het vliegtuig konden mijn oren het drukverschil prima hebben. Blijkbaar heeft de operatie ook daar een verandering in gebracht want zodra er maar een beetje stijging of daling is dan hoor ik bijna niets meer. Echt heel veel heb ik dus niet gehoord deze dagen maar ook dat was prima…eigenlijk best rustig in mijn hoofd zo zonder al die ongefilterde geluiden.

Maar de omgeving van Brilon was mooi, het hotel was knudde en ook de mensen in het hotel waren niet echt bepaald gastvrij. De kamer was gelukkig schoon en we hebben onze tijd dus voornamelijk buiten het hotel gespendeerd. De bezienswaardigheden in de buurt werden van mijn lijstje geschrapt en zo zijn we heel wat leuks tegengekomen, hebben we lekker gegeten en nog een paar leuke gesprekjes gevoerd met de lokale bewoners. Het voelde wel een beetje als vervroegd pensioen zo buiten het schoolseizoen en tussen de grijze duifjes en ook foto’s van manlief (en samen) zijn spaarzaam maar dat alles kon de pret niet drukken. We gaan binnenkort gewoon nog een keer, maar dan naar een wat meer bruisende stad. Lang leve de vakantieveilingsites voor leuke aanbiedingen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s