21

1997a
Deze foto is een van de weinige foto’s van ons samen, gemaakt vrij in het begin van ons samenzijn. Manlief heeft namelijk een bloedhekel aan alles wat maar foto’s kan maken. Vandaag is een bijzondere datum voor mij, de 21e. Vandaag helemaal, het is namelijk 21 jaar geleden dat manlief en ik een “setje” werden. Op 21 September 1996 begon ons verhaal en vandaag eenentwintig jaar verder blijft ons verhaal nog steeds doorgaan. We hebben veel beleefd de afgelopen jaren, hoge pieken en diepe dalen beleefd en nog steeds staan we samen sterk. Misschien nog wel sterker dan ooit.

Wat waren we nog jong, ik was veertien en manlief zestien maar we hadden een magische energie, een intuïtief weten en het voelde gewoon meteen goed. Soulmates noemen ze het ook wel…liefde op zielsniveau. Manlief en ik hebben hebben een speciale verbinding die ons leven heeft verrijkt en waarbij we elkaar hebben geholpen te groeien. Elkaar hebben geholpen duidelijker en met meer liefde te bekijken. Een soort Romeo en Juliet, maar dan in de tijd van nu.

Maar hoe wisten we dat al zo vroeg? Ik denk dat het iets is van binnen, een heftige, diepe en blijvende emotie die je niet in woorden kunt uitdrukken. We begrijpen elkaar zonder woorden, maken elkaars zinnen soms zelfs af. Niet omdat we te lang op elkaars lip zitten maar omdat je bijna al voelt wat de ander gaat zeggen. Wanneer ik denk dat hij gaat bellen gebeurt dat ook. Het voelde vroeger dan ook vaak of het wij tweeën tegen de rest van de wereld was.

Hebben we het dan nooit lastig gehad? Natuurlijk wel, je moet er wel voor zorgen dat je het leuk houdt samen. Samenzijn maar tegelijkertijd elkaar ook de ruimte geeft om te kunnen groeien. Zowel als persoon als in je relatie. Het is intens, een relatie met je soulmate schijnt intenser dan een normale relatie. Zowel op een goede als een slechte manier. Zelfs tijdens de slechtere periodes ben je gericht aan het zoeken naar een oplossing en probeer je verder te kijken dan het negatieve moment van dat moment. En op sommige momenten lijkt het gras bij de buren toch echt wat groener dan in je eigen tuintje. Het lijkt een cliché maar het is echt waar. Kijk naar wat je hebt en niet naar wat je mist of wat zou kunnen zijn. En wat hebben we? Elkaar en onvoorwaardelijke liefde, naar elkaar maar inmiddels ook naar onze zoon. Een aanvulling op ons leven en bekroning van ultieme liefde.

En liefde hebben we nog steeds gelukkig, ik ben nog steeds blij dat we elkaar hebben gevonden. Ik voel me de moeite waard, welkom, veilig en beschermd. Het moest zo zijn. Soulmates, beste vrienden en elkaar helpen het beste in elkaar naar boven te halen. Elkaar troosten en steunen in tijden van verdriet en op de andere momenten het leven weer samen vieren. Er is iets magisch, iets mysterieus dat ons bij elkaar heeft gebracht en dat er ook voor zorgt dat we samen blijven, samen werken, en ons samen ontwikkelen….op naar de volgende eenentwintig jaar!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s