Nuttig

15ed3ceea3dd303bbba59ec19c5f13d6--if-you-could-read-my-mind-mind-you
Waarschijnlijk heb je de uitzending van de tweede ronde van Klouk al gezien afgelopen vrijdag. En waar ik eerder al schreef dat ik graag sommige dingen anders had willen zeggen was dit er dus een van. “Wat doe je in het dagelijks leven?” Tja…beetje abrupt en je ziet me ook een beetje twijfelen wat ik daar nou voor antwoord op moet geven. Nou ja…de waarheid maar. Ik zit dus helaas in de ziektewet. Nou niet bepaald iets waar ik trots op ben, ik had liever af willen maken waar ik mee bezig was. Namelijk mijn opleiding tot Opticien. Ik werkte tot mijn uitval met plezier in de winkel van mijn ouders, Koning Optiek in Winschoten. Had mijn eerdere baan als Assistent Makelaar al wat jaren achter me liggen, had mijn Gehoorspecialist opleiding gedaan en nu was ik bezig met mijn derde jaar van de optiekopleiding. Ik werkte, ging naar school, haalde goede resultaten en daarnaast hadden manlief en ik de zorg voor Wessel nog zelf in de hand en konden we dit nog redelijk goed doen samen.

Tot die rottige zondagmorgen in September toen ik wakker werd met een verlamde rechterkant. Vanaf dat moment was de wereld zoals ik hem kende anders geworden en zou het nooit meer hetzelfde zijn. Na een lange zoektocht naar de klachten, het zit waarschijnlijk tussen uw oren mevrouw, bleek er dus een hersentumor in mijn hoofd te groeien. Letterlijk tussen mijn oren inderdaad. Na ruim een jaar te hebben moeten wachten tot ze wilden opereren (moeilijk te opereren gezien locatie en mogelijke schade) kon ik in die tussentijd beginnen met revalidatie van mijn rechterkant. Oefeningen en Therapieën op zowel lichamelijk als geestelijk vlak. De tumor is en blijft nog steeds een grote impact hebben. De kracht blijft nu nog steeds een heikel puntje maar alles doet gelukkig weer redelijk mee.

Wat nog steeds moeilijk uit te leggen is, en dat hoor ik ook regelmatig, is dat mensen niets aan me zien. Aan de buitenkant zie je namelijk niet zo veel verandering aan me als vóór de tumor. Mijn haar bedekt het litteken bovenop mijn hoofd en groeit gelukkig weer als kool. Het soms moeilijk op woorden kunnen komen of verkeerde woorden gebruiken, overbelasting van mijn zenuwstelsel, chronische hoofdpijn, geluiden, lichten en geuren die te veel zijn. Overprikkeling soms door zelfs maar kleine inspanningen die mij nog steeds veel moeite kosten. Mijn korte termijn geheugen wat gewoonweg bar slecht is maar met een hoop trucjes merk je ook dat niet. De tumor is grotendeels weg, maar de klachten zijn gebleven. Er is gewoon wat beschadigd in mijn brein. Ik ben heel erg blij en dankbaar dat ik er zo uit ben gekomen en zoals ik er nog mag zijn. Maar wel met beperkingen waar een ander geen weet van heeft. Je kunt mensen niet beoordelen alleen op hun buitenkant, zolang je geen zichtbare handicap hebt is er niets aan de hand en hoor je ook niet in de ziektewet.

Maar neem van mij aan, ik zou niets liever willen dan mijn plekje in de maatschappij weer terug hebben, mezelf weer waardevol voelen door mijn steentje bij te kunnen dragen. Niet het gevoel te krijgen dat ik “profiteer” van een wet die overigens wel gemaakt is voor mensen die het moeten doen met beperkingen. Want mensen hebben hun mening direct klaarliggen voor je. Zichtbaar of onzichtbaar het maakt niet uit. En dus probeer ik op mijn eigen manier een invulling te zoeken op de momenten dat ik me wel redelijk genoeg voel om iets te kunnen doen. De zorg voor Wessel hebben we door de ellende al vroeger dan gehoopt uit moeten besteden en kan ik slechts nog vanaf de zijlijn aan mee doen. Maar het plezier in het leven ben ik gelukkig niet verloren. En de kleine dingen die ik kan doen, doe ik ook. Ik probeer elke dag, soms met ondersteuning van manlief, een rondje dorp te wandelen. Goed voor lichaam en geest. Daarnaast ben ik nog steeds op zoek naar nieuwe uitdagingen om toch waardevol te blijven, maar wel uitdagingen die ik op mijn eigen tempo zo in kan delen wanneer het mij lukt. Mijn blog bijvoorbeeld, over Wessel en over ons bijzondere leventje. Gelukkig heb ik een heel mooi programma die taalfouten en zinsverband rood onderstreept waardoor ik fouten kan herkennen en dit dus redelijk goed op het scherm komt. De toetsen dreunen soms door mijn hoofd en af en toe kan ik het beeldscherm niet eens verdragen en dwarrelen alle letters. Dan ga ik gewoon weer verder als het weer iets beter gaat.

Geen druk….Ook iets wat dus niet meer meer is zoals vroeger. Na behoorlijk wat gesprekjes blijkt dat er nagenoeg geen enkele werkgever zit te wachten op iemand die zoals UWV omschrijft “Beperkt belastbaar” is. Ik kan nou eenmaal niet plannen wanneer ik een slechte of goede dag heb, soms heb ik er een aantal achter elkaar en kan ik bijna niets anders dan op in het donker liggen wachten totdat de dag om is. Het is niet anders….Ik zet me waar mogelijk zo veel mogelijk in om toch de dingen voor elkaar te krijgen die vroeger, ik bedoel dan voor de tumor, ook lukten. Ik ben niet dommer geworden en met de kennis die ik heb opgedaan in de afgelopen jaren wil ik wat doen. Ik wil mezelf blijven bewijzen, maar vooral mezelf nuttig blijven maken.

Ik zou mezelf ook nooit zelf op hebben gegeven voor de Kennisquiz, het is dat ik ervoor werd gevraagd. Het pakte nog redelijk goed uit en zoals ik al schreef net, uitdagingen ga ik niet uit de weg en deze dus ook niet, vanavond alweer tijd voor de derde ronde!
Dus wie er nog een leuke uitdaging voor me weet, waarbij ik zelf het tempo kan en mag bepalen, ik hou me aanbevolen!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s