Opladen

download (4)
Het was na de operatie van Wessel eventjes rustig op de blog van huize Kniezebietertjes. De zorg na de operatie had natuurlijk even prioriteit. Want hoewel de operatie en de narcose prima waren verlopen ging het herstellen toch wel iets lastiger. Veel pijn, boosheid en frustratie omdat hij zo rustig aan moest doen. Met een erg bewegelijk mannetje is het praktisch onmogelijk om “rust” vol te houden. Het is een woord wat misschien heel dun gedrukt in zijn woordenboek voorkomt maar de drukte in zijn lijfje is soms ook gewoon nodig om zijn opgebouwde energie los te kunnen laten.

Niet rennen, Niet springen, Niet op de trampoline, Niet zwemmen, Niet in de zandbak, kortom eigenlijk Niets “normaals”…..De eerste dag ging het eigenlijk boven verwachting goed, misschien wat gedrogeerd van de paracetamolletjes en was dat de reden dat hij zich met behulp van Netflix rustig kon houden, want dag twee verliep namelijk al heel anders. Hij liep door het huis als een chimpansee uit Planet of the Apes, net zo wijdbeens en krom dat het zielig en lachwekkend tegelijkertijd was eigenlijk. Alles deed zeer en ook durfde hij niet meer naar de wc, de pleisters waren doorweekt van de plas die dus inmiddels in zijn (onder) broek werd gedaan en moesten er toch echt af om verschoond te worden. Met twee man sterk hebben we het uiteindelijk voor elkaar gekregen. Wessel is namelijk zo sterk dat ik in mijn eentje gewoon van de bank afgeschopt werd en ik niet eens de kans kreeg om überhaupt een vinger aan de pleister te krijgen. Dus manlief zijn handen vast, ik zijn benen en voorzichtig stukje voor stukje de pleister los weken. Toverspray en magische spreuken helpen onze kleine ongelovige man niet meer en helaas moest er wel weer een nieuwe pleister op en dus hadden we elke ochtend hetzelfde ritueel. Na de vierde ochtend was ik zo klaar met de strijd dat de pleister er maar af gebleven is. Gelukkig bleef hij van de wonden en hechtingen af en is het inmiddels ruim een week later al stukken beter. Het hersteld goed en hij loopt inmiddels weer rechtop als een mens.

Maar de boze buien, geluiden van onvrede en de hele dag jongleren om het een beetje naar zijn zin te maken en hem rustig te houden heeft zijn sporen achtergelaten. Tijd om even op te laden is er dan niet. En op dit soort momenten wordt ik ook compleet geclaimd en bestaat er niets anders op de wereld dan mama. Hoe papa het ook probeert even van me af te lossen het werkt gewoon niet. Mama voor en mama achter. Fijn natuurlijk op de meeste momenten dat hij zo gek met me is, maar ik kon hem nu af en toe wel even achter het behang kijken. Van s’ morgens 4:30 / 5:00 (dat is namelijk Wessel zijn start van de dag) tot bedtijd s’avonds rond 20:00 uur een afhankelijk, gefrustreerd, boos en broekplassend aapje. Minstens twaalf onderbroeken per dag met bijbehorende broeken hangen aan de lijn te drogen en mijn humeur zakt met het verloop van de dagen naar het nulpunt.

Een mix van emoties bij mij als gevolg. Boosheid, onmacht en schuldgevoel dat het me niet meer lukt om hem de zorg te geven die hij nodig heeft. Dat ik de dagen aftel en er naar uit kijk dat ik weer even de kans krijg om op te laden. Gewoon omdat mijn accu is leeg getrokken. En dat is zichtbaar, door de pijn en onmacht verdwijnt mijn lach en ik merk het aan alles, in elke vezel in mijn lijf maar vooral in mijn hoofd. Het valt aan iemand die geen hoofdpijn kent bijna niet uit te leggen maar je bent lamgelegd.20170806_160455aIk mopper, probeer mijn rustmomentje toch te pakken door te mediteren als Wessel op bed ligt en ik trek mezelf weer terug als een schildpad in zijn donkere huisje. Het besef dat je ondanks het dagelijkse gemis en het onnatuurlijke gevoel van je kind niet meer thuis te kunnen hebben, je weet dat je toch de juiste beslissingen hebt gemaakt. Het is alsof je met je verstand je gevoel aan het manipuleren bent. Je weet dat de beslissing goed is maar het voelt zo verdomde anders. Deze zorg is namelijk in je eentje niet vol te houden. Zelfs met zijn tweeën niet, vaak krijg je namelijk die kans niet eens omdat hij zo op een persoon gefocust is. Het was natuurlijk ook niet voor niets dat we vorig jaar hebben moeten besluiten dat het tijd werd voor een andere oplossing, maar op deze manier wordt het opnieuw pijnlijk duidelijk dat ik niet meer dan een paar dagen achter elkaar zulke intensieve zorg kan geven.

Wessel was na anderhalve week thuis een dagje bij Oma en Opa geweest en weer twee dagen naar de Libelle. Dat betekende voor mij, of ons, weer even tijd om op adem te kunnen komen. Alles weer even los te kunnen laten en de accu weer een beetje op te laden. En het is gelukt, ik denk dat we er nu wel weer een lang weekend tegenaan kunnen. De buitenmeubels worden deze week geleverd op de woongroepen (meer in de volgende blog ;-)), we hebben feest in het kasteel dit weekend en Wessel voelt zich gelukkig al weer bijna de oude…..Ik ben even kort opgeladen, mijn lach heeft zijn weg weer teruggevonden en dus kunnen we er weer tegen aan!20170816_172219a

Advertenties

4 gedachtes over “Opladen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s