Lamgelegd

DSC_5427zww
Tussen de balansdagen door gaat het normale leven gewoon door, het is vakantie en dus ligt de wereld om me heen een beetje op zijn gat. Iedereen zit in de vakantiestemming en laten de touwtjes los. In de buurt merk je verschil in de geur en geluid om ons heen. Mensen blijven langer in de tuin, genieten van hun worstjes op de bbq onder het genot van een biertje met de beat van de lambada en andere zomerhits op de achtergrond. En ik lig maar wat te draaien in mijn bed, in de hoop dat ik snel in slaap kan komen.  Het is niet eens zozeer de muziek en het geroezemoes op de achtergrond wat me afleid van het slapen, ik denk dat het meer de pijn is op het moment wat ervoor zorgt dat ik de slaap niet zo snel vat.

Mijn gedachten worden op het moment vertroebeld. Niet doordat ik niet weet wat ik moet doen of welke richting ik op moet want dat gaat steeds meer de kant op die ik graag zou willen, maar door de pijn. De stekende, bonkende en allesvernietigende pijn. De pijn die me letterlijk en figuurlijk lam legt op de momenten dat ik het juist niet kan gebruiken. Op de momenten dat ik door wil gaan en het net allemaal denk op een rijtje te hebben komt de man met de moker weer langs, die even een paar flinke dreunen uitdeelt waardoor ik uit het veld geslagen ben. Het bouwt zich langzaam aan op en ik kan niet anders dan zo veel mogelijk proberen los te laten en te ontspannen. De afgelopen jaren heb ik al heel wat van deze dagen, soms weken achter elkaar erop zitten. Elke dag raap ik me toch weer bij elkaar en doe mijn best het van de mooie kant te bekijken en het me nog een stukje sterker te laten maken, maar hoe lang hou je dit als mens vol?

De medicijnen waarvan ik de hoop had dat ze me, op zijn minst een uur per dag, redelijk door lieten komen kan ik nu weer net zo goed links laten liggen. Ze doen niets, althans niet genoeg. Ik sta op met pijn en ga mijn bed weer in met pijn, van gekkigheid weet ik niet hoe ik moet liggen want zelfs mijn hoofd op mijn kussen leggen doet zeer. En nu zit ik even aan mijn max. En het put me uit. Het hebben van constante pijn vreet namelijk al mijn energie. De energie die ik zo graag wil gebruiken om de dingen te kunnen doen wat me kracht geven en het de moeite waard maken om door te kunnen gaan. Mijn gedachten nemen me mee terug in mijn oude wereld waarin alles mogelijk was, waarin ik de moeite waard was en kon doen wat ik maar bedacht. Een wereld zonder allesverwoestende pijn.

Hoeveel ik ook mediteer of mindfull probeer bezig te zijn, de pijn stijgt overal bovenuit en moet en zal de boventoon voeren. Waarom is het toch zo dat deze besluit om mijn wereld zo te vernietigen? Ben ik degene die het toelaat? Ik ga er namelijk ook nog van twijfelen. De flinke wandeling die ik normaal gesproken zou maken om mijn gedachten op een rij te zetten helpt nu niet. Ik struikel over mijn eigen voeten omdat ik mijn rechtervoet niet eens voel en bij elke stap die ik zet krijg ik opnieuw een hamerslag. Daarnaast is het licht zo fel dat ik me het liefst in mijn pikzwarte kamertje opsluit. De wc moet ook in de buurt zijn omdat ik gewoon te misselijk ben van de pijn en alles wat er nu naar binnen gaat, komt er bijna net zo hard weer uit.. Die balansdagen van afgelopen week zijn ook niet echt nodig geweest want ik moet nu weer zorgen dat er voldoende voedingsstoffen in het systeem blijft om de boel draaiende te houden.

Maar nu, juist nu ben ik lamgelegd. Het is verdorie vakantie! Er zijn nog zo veel dingen die ik graag wil doen. Wessel is bijna twee weken thuis omdat hij volgende week geopereerd gaat worden. Hij mag niet te wild doen en moet zo rustig mogelijk blijven om de wondjes goed te laten herstellen en de balletje op zijn plekje moeten blijven. Niet wild, niet fietsen, geen zadeltjes, geen trampoline en geen zwembad. Thuis gaat het dan net iets makkelijker om hem in de gaten te houden dan op zijn groepje bij de Libelle, maar toch. Wessel en rust is, tenzij je hem de hele dag entertaint, gewoon geen combinatie. En dat is juist wat mijn hoofd nu vraagt, nee ik zeg het verkeerd, mijn hoofd eist rust. En ik kan niet anders dan eraan toegeven weet ik uit ervaring. Dus ik ga me zo weer even verstoppen voor de rest van de wereld en hopelijk verschuift de pijn heel snel weer wat meer naar de achtergrond en kan ik snel weer tevoorschijn komen….Iemand nog andere trucjes????

Advertenties

2 gedachtes over “Lamgelegd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s