En het is……

20170725_065557
Nee…..het is niet wat jullie denken, het wordt geen meisje of een jongetje, maar het is een balletje! Na de kinderarts vorige maand hadden we gisteren met Wessel een afspraak staan bij de Uroloog die wat beter in kaart kon brengen waar zijn balletjes zijn gebleven. Zoals ik eerder al eens schreef zijn ze namelijk op vakantie, heel af en toe is er eentje kortstondig terug om even de post te lezen maar de andere is op wereldreis en hebben we al jaren niet gezien. En inderdaad, mijn vermoeden is bevestigd. Beide balletjes zijn niet ingedaald, een zit hoog in zijn lies en de andere komt heel af en toe even een kijkje nemen.

En nu? Zoals verwacht moet dit chirurgisch verholpen worden waarbij ze dus vast gezet worden en niet meer de mogelijkheid krijgen om weer op reis te gaan. Mocht er toch ook sprake zijn van een liesbreuk, wat nu lastig te voelen of merken is, dan wordt dat ook meteen verholpen. Onder het mom van “Nu we er toch zijn”. Dat betekend dus opnieuw opereren en opnieuw onder narcose. De afgelopen jaren heeft Wessel al de nodige operaties ondergaan voor zijn chronische oorontsteking, heeft al 4 keer oorbuisjes gekregen en zijn de neus en keelamandelen al weggehaald.

De operatie an sich en de voorbereidingen zijn een makkie en daar werkt zoneman ook heel goed aan mee. De operatie zelf merkt hij ook niets van en gaat altijd erg rustig de narcose in. Het ontwaken is tot nu toe echter elke keer een grote brulpartij geweest. Het infuus moet en zal er namelijk direct uit, hoe boos, moe en draaierig hij ook is. Dat ding hoort er gewoon niet en wordt er, desnoods met geweld, direct uitgetrokken. Bloed op allerlei ongewenste plekken en geïrriteerde zusters als gevolg, want stel je voor dat er opnieuw geprikt moet worden omdat hij nogmaals onder narcose zal moeten.

Om hem te kalmeren en zo rustig mogelijk te houden neem ik hem meestal op schoot als hij dit toelaat. De laatste keer hupte ik overigens door zijn enorme boze bui met stoel en al door de kamer en was zijn volume tot in de kleinste kiertjes van het ziekenhuis hoorbaar. Hij moest namelijk eerst iets drinken en plassen voordat we naar huis mochten. Toen de zuster een kijkje kwam nemen waar het volume vandaan kwam vroeg ze of ze iemand van de beveiliging moest halen ter ondersteuning. En toen was het klaar, we wilde gewoon naar huis. Drinken en plassen kan hij thuis ook wel en ik heb dit aangegeven. Dat ik het als en havik in de gaten hou en wel contact op zou nemen als er iets niet klopte of hij niet wilde drinken of plassen.
“Volgens de protocollen”…..Ja mevrouw, ik ken de protocollen, maar na drie kwartier gegil en geschreeuw lukt het echt niet meer. En zo meteen sta ik met stoel en al op de gang en dan beleven jullie het helemaal… Nou, vooruit dan maar, we mochten naar huis. Met aankleden, inpakken, in de lift en entree van het ziekenhuis tot in de auto hield het volume onverminderd aan. Tot we de bocht om waren en hij in slaap viel…

Nu moeten we dus weer….ik hoop dat hij nu hij en jaar ouder is het allemaal iets makkelijker gaat. Maar de vorige keer staat nog op mijn netvlies, en ook op mijn trommelvlies trouwens. Maar we gaan er weer voor. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Volgende week moeten we ons melden bij de anesthesie en wordt de operatie ingepland. Waarschijnlijk nog in de vakantie dus fijn de tijd om goed te herstellen voordat school weer begint..

Tijdens het wachten in de wachtkamer viel mijn oog trouwens op de Libelle die open en bloot op de tafel lag; Mijn Mooiste Brief! Echt? …Weer zo’n toevallig geluksmomentje met toch wel een licht gevoel van trots. Zal iemand dit net hebben gelezen of was die bezig met een ander stukje? Hoe dan ook, om het zo tegen te komen in een wachtkamer is natuurlijk wel bijzonder.

Tot de tijd hebben we mooi tijd om allerlei leuke dingen te gaan doen. De Vakantie is ingeluid met een heerlijk ijsje, badderen in het zwembad en we zijn naar de bioscoop bij Cars 3 geweest en gaan volgende week naar Borkum.

De eerste uitstapjes en ondernemingen zijn doorgestreept van ons lijstje. Vandaag gaat hij eerst weer even twee dagen logeren bij de Libelle. Hij heeft er weer zin in, en wij kunnen weer even opladen voor vrijdag. Mijn hoofd staat alweer op scherp en het is wachten op het moment van explosie. Het is echt heerlijk om hem weer thuis en om ons heen te hebben, maar het is ook weer intensief. De nachten zijn weer kort en gebroken, de wasmachine draait weer op volle toeren met plas was en is het weer even omschakelen om hem de hele dag in de gaten te houden. Maar we hebben plezier en gaan weer op naar vrijdag en de volgende uitdagingen….;-)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s