Iets met het gras en de buren….

DSC_4198
Er zijn van die momenten in je leven dat je je afvraagt of je op de goede weg bent. Ik ga in deze blog even in de muziekmetaforen spreken, er zijn namelijk genoeg liedjes geschreven over dit levensthema. Zoals van Doe Maar “Is dit Alles?”. Sommige mensen ervaren het als innerlijke onrust, en een ander gooit spontaan het roer om, kiest voor een compleet nieuwe weg en verbrand alle oude schepen achter zich. Het is nou eenmaal erg moeilijk om keuzes te maken, is het altijd de goede beslissing, doe je er wel goed aan, kies je voor je eigen belang of kijk je naar het grotere geheel? Daar kom je meestal pas achter als het al te laat is en je beseft dat het oude eigenlijk ook goed was.

Iedereen kent het spreekwoord ook wel dat het gras bij de buren groener lijkt. En meestal klopt dit ook wel, tenzij je buren hebt met een betonnen achtertuin of balkon, dan kun je er makkelijk doorheen kijken. Wanneer het gras elders groener lijkt dan bij je zelf dan is het meestal een teken dat je nodig weer wat beter moet kijken wat je eigen tuintje zo mooi maakt. En meestal is dat groener en mooier dan je zelf op dat moment ziet of denkt, zit het vol pareltjes die je allang niet meer ziet. De verleidingen en verlangens naar een mooier stukje gras is soms zo groot dat je moet leren om net voorbij dat punt te kijken. Meestal zit er een hoop rotzooi verborgen onder dat mooie groene gras bij de buren namelijk. Oppervlakkig lijkt het prachtig….misschien zelfs wel sprookjesgroen, maar zal door die onderliggende rotzooi het gras niet op ten duur veranderen in een drassig en vies tapijtje?

De innerlijke onrust zegt meestal iets over jezelf, je denkt na over andere dingen in het leven, hoe zou het zijn geweest als ik andere keuzes zou hebben gemaakt? Eigenlijk moet je er niet eens bij stil staan en op de momenten dat je het wel doet zou de je jezelf af moeten vragen of het per definitie ook beter zou zijn? Van Dik hout zong er eerder als eens over in “De Keuzes die je maakt”, welke weg je ook kiest, uiteindelijk ben je zelf verantwoordelijk voor je keuzes en deze zullen altijd de juiste zijn, je hebt ze tenslotte zelf gemaakt. Soms ligt het antwoord voor je deur en struikel je er al bijna over en soms is het antwoord op je vragen ver te zoeken en blijf je hangen in verlangens naar hoe het anders had kunnen zijn. Maar ook Led Zeppelin zong erover in Stairway to Heaven, je hebt altijd de keuze om het pad waar je op zit te veranderen. In sommige gevallen worden de keuzes helaas zelfs al voor je gemaakt en heb je er zelf niet eens zo heel veel op in te brengen, je kunt je er hooguit bij neerleggen dat het anders gaat dan je had gehoopt.

Door de komst van Social Media worden (bijna) alle levens geromantiseerd. Ik noem het meestal de Sociale druk. Je ziet bijna geen echte realiteit voorbij komen. Er worden alleen plaatjes gepost van het feestje zelf, de kater achteraf wordt maar zelden getoond. Momenteel worden de vakantiefoto’s weer massaal online gezet, reizen naar de meest prachtige oorden, bikinifoto’s waar je bijna jaloers van zou kunnen worden, alsof ze uit een catalogus lijken te stappen. Al dan niet gefotoshopt, want ook dat maakt het plaatje nog een stukje mooier. Niemand post een “slechte” foto van zichzelf of schrijft hoe ze zich echt voelen. Een online-masker, je wilt jezelf immers niet voor schut zetten, je zet met wat je ook maar online post jezelf op de Sociale kaart en daarmee vormen mensen een beeld van je. Al dan niet realistisch, maar zo wordt wel het ideale plaatje gemaakt. Bij een ander is het altijd mooier, ze leven in de perfecte wereld voor de buitenwereld.

Meestal doorzie ik het groenere gras bij de buren, maar ook ik heb wel eens mijn onzekerheden. Ik denk net als iedereen trouwens, ook ik heb twijfels, verlangens of het gevoel van “Is dit alles”. Helemaal wanneer je geconfronteerd wordt met het leven in onzekerheid, je niet weet wanneer de show ophoudt en wilt daardoor alles in het leven naar je gevoel hebben gedaan en beleefd. Niet dat je ooit kan zeggen “Had ik maar…”
Maar weten wat je nou echt wilt is soms lastig, zoals bij Osdorp Posse, Weten wat ik wil. Het maken van de juiste keuzes is lastig, want wat voor de een goed is zal voor een ander weer slecht uitpakken. Waarschijnlijk is dat de reden waarom mensen die de dood dichterbij zien of voelen komen daarom ook een Bucketlist maken. Een lijst met dingen die ze voor hun gevoel nog echt willen, ze af moeten maken of meegemaakt moeten hebben.

Ikzelf heb nooit een lijst gemaakt, de dood is namelijk meestal niet iets wat je kunt plannen. Ik kijk liever wat er op mijn pad komt, mijn groene paadje welteverstaan. Je diepste verlangens, hoop of verwachtingen zullen altijd werkelijkheid worden als je er naar toe werkt en mee bezig blijft. Dan zal het universum met je meewerken en alles in zijn werk stellen dat dit ook zal gebeuren. Het zal niet direct zijn en meestal heb je een flinke dosis geduld nodig. Zoals in Patience van Guns ’n Roses. Sommige dingen hebben nou eenmaal (veel) tijd nodig maar als het zo moet zijn gebeurt het uiteindelijk toch wel en zal het toch wel naar je toe komen. In de tussentijd blijf ik mijn eigen prachtig groene tapijtje liefdevol koesteren, verzorgen en onderhouden, zie ik de pareltjes tussen de grassprietjes en die paar kleine dode stukjes gras moeten gewoon even opnieuw worden ingezaaid….

Advertenties

Een gedachte over “Iets met het gras en de buren….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s