Grenzeloos…

20170626_202721
Hoe kan het toch dat de een moeiteloos zijn of haar grenzen aan kan geven terwijl de ander uitgeblust op de bank zit omdat die voor de zoveelste keer door zijn grens is gegaan? Ligt het aan de drukte van alledag, de verplichting aan jezelf om dingen te moeten doen, karakter, doorzettingsvermogen of zelfkennis? Ik blijf het menselijk brein fascinerend vinden. Helemaal na mijn eigen Hersenleed, hoe kan het brein toch zoveel aansturen, gedachten en bewegingen creëren of juist lamleggen?

Ik denk dat het zoiets is als met drinken, ikzelf heb een afkeer aan drank, ik vindt het niet lekker en bovendien heb ik er genoeg ellende door gezien en meegemaakt. Ongemerkt sluipt de gedachten-moordenaar drankje voor drankje je lijf in. Bij het eerste drankje wordt je iets losser, lekker. Bij het tweede drankje merk je dat je vrolijker begint te worden, je gedachten en zorgen verdwijnen wat meer naar de achtergrond en op naar het derde drankje. Je gedachten staan inmiddels bijna stil en wat lijkt de wereld mooi zo. Je kunt alles aan, kom maar op! En hup, het vierde, vijfde en zesde drankje giet je er ongemerkt in. Het gaat immers zo lekker. De muziek gaat harder, je stem wordt luider en er wordt herhaaldelijk dezelfde klaagzang gezongen. Als je nog iets verder gaat slaat de positieve vibe plots om en wordt je boos op alles en iedereen, heb je medelijden met jezelf. Zelf merk je er op dat moment eigenlijk niets van, laat staan dat je er iets van snapt, terwijl je omgeving in alle staten is omdat je wéér te ver bent gegaan. Tot je de volgende ochtend weer ontwaakt uit je roes, je misschien ergens een verwonding tegen komt die er gisteren nog niet zat en denkt; Laten we vandaag maar iets rustiger aan doen, zover als gisteren laat ik het niet meer komen.

Mijn “oude ik”, de ik voor de tumor, was grenzeloos en kon de wereld aan, niets was te gek en kon makkelijk nog een stukje verder dan de dag ervoor. De nieuwe ik is zichzelf voor de zoveelste keer weer eens tegengekomen, ik ben namelijk geconfronteerd met grenzen en moet leren omgaan met die grenzen en beperkingen. De nieuwe ik wil namelijk vaak nog steeds grenzeloos reizen maar beseft vaak pas te laat dat dat ze de grens over is en ze al een paar honderd kilometer in een ander land zit. Soms herken ik het wel, maar blijkt het toch lastig om op dat moment er iets aan te doen, te remmen of om te keren. Ik kan namelijk heel slecht rusten totdat er iets voor mijn gevoel af is. Net als met rommel, rommel in huis betekent voor mij rommel in mijn hoofd. Een opgeruimd huis zorgt voor een opgeruimd hoofd, althans in mijn geval. Klusjes afsluiten kan ik pas als ze ook daadwerkelijk af zijn, een boek lezen en halverwege stoppen vindt ik ook lastig. Ik moet in ieder geval tot het volgende hoofdstuk, en het liefst in één keer het boek uitlezen.

En in een heel enkel geval blijkt mijn grens heel duidelijk. Zoals in het geval van de man die vorige week even tussen neus en lippen door schreef dat ik beter abortus had kunnen plegen aangezien dit geen leven is voor zowel ons als voor ons kind. Waar haalde die man het lef vandaan? Heel duidelijk geval van mijn grens overschreden. Maar dat is dan door iemand anders, blijkbaar is het dan makkelijker en duidelijker voelbaar.

Maar goed, mijn grenzeloze ik is op zoek, naar duidelijk afgebakende grenzen. In het hele proces van accepteren is het vaak vallen en opstaan. Een stap vooruit en twee achteruit, soms wel drie. Mijn hoofd overstroomt met gedachten en ideeën en ik wil ze allemaal uitvoeren, en het liefst meteen en doe teveel. Ik merk het weer aan alles, mijn systeem raakt weer overprikkeld. Zowel mijn hoofd als mijn arm doet weer niet wat ik wil. Het lijkt alsof ik in de brandnetels heb gezeten met mijn hele rechterkant, het doet pijn, het zindert, kriebelt en ik kan krabben wat ik wil de interne prikkels krijg ik niet weg. Lezen, televisie kijken, praten, het gaat gewoon even niet. Met deze blog ben ik met tussenpozen al drie dagen bezig. Soms lijkt het alsof ik nog maar even de tijd heb in dit leven en de drang om de wereld te dragen, verbeteren en een stukje mooier maken is ongekend hoog op het moment. Ik wil zo graag nog mijn steentje bijdragen aan de wereld, de mooie dingen van het leven zien, voelen en ervaren. En het liefst weer grenzeloos….

Advertenties

Een gedachte over “Grenzeloos…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s