Frustratielevel stijgt naar de top van de Mount Everest….

14212081_10154498352451457_8769912114178355014_n
Het is zondagnacht en in de verte klinken de geluiden van gillende sirenes, en abrupt schrik ik wakker, Ontwaakt uit mijn diepe slaap kijk ik van schrik om me heen, waar komt dat geluid vandaan? Het is niet het geluid van buiten, maar het komt vanuit de babyfoon die half onder mijn kussen verscholen ligt. Manlief heeft niets in de gaten en slaapt heerlijk door terwijl ik half verdwaasd de geluiden die van onder mijn kussen vandaan komen een plek probeer te geven. Zoneman is thuis en is een achtervolging van Paw Patrol aan het naspelen. Met sirenes en luide geluiden….Al zijn we deze geluiden al jaren gewend, het blijft elke keer weer een verrassing. Ik kijk even op de klok en het is 2:50, ik hoop maar dat meneer snel weer in slaap valt, en ik ook.

Langzaam aan verdwijnen de geluiden weer en kunnen we de slaap weer hervatten, tenminste dat is de bedoeling. Bij Wessel lukt het, bij mij niet en ik lig maar wat te draaien. Uiteindelijk ben ik waarschijnlijk toch in slaap gevallen want om 5:00 begint het zelfde ritueel opnieuw. En nu is het klaar met slapen, de geluiden nemen in volume toe tot de babyfoon rood gloeiend blijft. Tijd om op te staan…

Het ontbijt wordt voorbereid, de medicijnen staan al klaar en ik heb eerst een kop koffie nodig om een beetje bij mijn positieven te komen. Met een dosis cafeïne lijkt de dag toch net iets makkelijker te beginnen. Wessel heeft inmiddels het hele huis bijna op zijn kop staan en ik waag me maar naar boven. Kijken wat we vandaag weer aantreffen, gelukkig, alleen een bed vol plas. Helaas wel helemaal onder zijn matras gelopen dus een flinke poetsbeurt is eerste prioriteit. Wessel heeft ondertussen alweer iets van speelgoed gevonden op zijn kamer en dus heeft hij even afleiding zodat ik de boel aan kant kan maken. Na het bed en aankleden zijn we ondertussen al bijna anderhalf uur verder, na veel verbale begeleiding heeft hij eindelijk zijn onderbroek en joggingbroek aangetrokken en kunnen we naar beneden. De was gaat meteen in de wasmachine en Wessel valt aan op zijn ontbijt. Letterlijk en figuurlijk want het brood wordt met een paar enkele happen naar binnen gepropt, ondanks herhaaldelijk ingrijpen is de boel al doorgeslikt.

“Mag ik Nick junior kijken?”..ja hoor, dat kan wel even, maar eerst je medicijnen nog nemen, daarna moeten we gaan douchen, aankleden en je spullen klaarmaken en naar Visio. We hebben vanmiddag namelijk een oldtimer-cabriorit met aansluitend een bbq op het programma staan. Gezellig en ik heb er zin in…Nou ja, had…want wat volgde was weer even een aanslag op mijn stresslevel.
Terwijl ik dit aan het typen ben ik namelijk net weer bezig met de afdaling van de Mount Everest…Wat begon met een vrolijke en redelijk gezellige Wessel ontaarde binnen een paar minuten in een complete draak. Hij werd namelijk boos toen ik vertelde dat twee broodjes genoeg was (hij wilde er nog een paar) en hem nogmaals verzocht om zijn medicijnen op te drinken. De medicijnen werden in een oogwenk door de kamer geslingerd, met een kapotte beker en plakkende lactulosesiroop op de vloer, kast en bank als gevolg. Na wat gemopper van mijn kant op deze actie ging hij pas echt los. Hij zat op de stoel en schopte keihard tegen de televisie aan die voor hem stond, gevolg: televisie op de kop in de kast. stekkers eruit getrokken door het schopgeweld en mama met plakkerig doekje ernaast. Geduld Wiar……

Maar helaas, hij schrok niet eens van zijn actie en zette zijn arsenaal aan oergeluiden erbij in, het geluid van frustratie, onmacht en boosheid. Ik denk dat alleen mensen die Wessel kennen, of zelf een SMs kind hebben het geluid herkennen. Het geluid dat mensen in een winkelstraat doet stilstaan en om doet kijken, het geluid dat zo op je zenuwstelsel werkt dat je zelf bijna een acute verlamming krijgt. Mijn stem begint zich te verheffen en ik dwing hem naast me op een stoel te gaan zitten om opnieuw zijn medicatie te nemen.
Hij wipt en stuitert net zo lang op zijn stoel totdat hij inmiddels een halve meter bij me vandaan is. Ik zwijg en negeer, al reikt mijn frustratie inmiddels ook tot ongekende hoogte. Maar hoe dan ook, de medicijnen moeten erin. Na ruim een half uur boosheid en proberen alles op hem heen kapot te maken geeft hij op en pakt rustig zijn beker met medicijnen en drinkt deze in een teug leeg. Pfff….gelukt!
Een high five als beloning en hij mag nu weer even zelf in de kamer spelen, nog steeds volgen er af en toe boze geluiden maar het ergste lijkt voorbij. Ik heb hem gezegd dat als hij weer zo boos is hij boven in de safe-space af moet gaan koelen.
14184515_1336323913061586_6712185695087659419_n

Inmiddels zijn we ruim tien minuten verder, beginnen de geluiden zich weer op te bouwen en zie ik een paar metalen auto’s door de kamer vliegen. Op een haar na mist een van de voertuigen mijn aquarium en nu is het klaar. Naar boven! Mijn geduld is op en het is echt tijd om even bij te komen, niet alleen voor Wessel maar ook voor mezelf.
Manlief volgt het allemaal van een afstand. Het is namelijk genoeg als een persoon zich tot Wessel richt en we niet beiden inspringen op zijn acties, dit werkt verwarrend en gaat dubbel op. Wessel koelt nu boven af en begint langzaam weer positieve geluiden te maken, hij begint nu met de soundtrack van Frozen en dat is een teken voor mij dat de heftigheid er uit is.

Hopelijk hebben we het weer gehad voor vandaag en kunnen we straks gaan genieten van de cabriorit en aansluitende bbq, ik heb er een hard hoofd in en ben bang dat het weer een hoop gegoochel gaat worden. Maar vol goede moed ga ik nu weer naar boven en gaan we weer voor een nieuwe start. Fijne zondag!!

Advertenties

4 gedachtes over “Frustratielevel stijgt naar de top van de Mount Everest….

  1. Annemiek Visser zegt:

    pffffff dat is heftig zoals je het alleen al beschrijft. Hoe is het verder gegaan? Konden jullie nog weg die dag? Ik vind het heel dapper hoe je het zo aanpakt en jullie de zorg rond jullie mooie en bijzondere Wessel hebben geregeld. Ben jij zelf ook al een beetje bijgekomen?

    Liked by 1 persoon

    • De Kniezebietertjes zegt:

      Dank je Annemiek, we zijn ook heel blij dat Wessel zo op zijn plekje zit bij de Libelle. We hebben na de valse start onze dag gelukkig weer kunnen herpakken. En heel veel plezier gehad! Ik ben nog bekaf, maar dat heb ik er graag voor over gehad!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s