Uitstapjes..

DSC_2580gesnklein
Uitstapjes zijn over het algemeen meer uitzondering dan regel in Huize Kniezebietertjes. Al moet ik zeggen dat het steeds een beetje makkelijker gaat. Wessel is afgelopen jaar zo ontzettend vooruit gegaan in het regulieren van zijn moeheid en frustratielevel dat het steeds iets makkelijker gaat. We gaan nu met regelmaat bijvoorbeeld naar het Theater of uit eten. Iets wat we eerder niet eens voor mogelijk zouden kunnen houden. Ten eerste omdat hij rond etenstijd meestal niet te genieten was of halverwege door de oververmoeidheid in slaap zou zijn gevallen. Daarnaast vond ik het toch wel een uitdaging om in een vol restaurant om te gaan met een (meestal onvermijdelijke) driftbui. En daarbij natuurlijk zulk oorverdovend lawaai dat de overige gasten meestal spontaan geen honger meer hadden…

Afgelopen weekend zijn we zelfs een heel weekend weggeweest. Zaterdagmorgen vertrokken naar de Smith Magenis Familiedag in Zeewolde. Te gast op de camping van de ouders van Milou (ook het Smith Magenis syndroom), en daar hebben we kennis gemaakt met andere kindjes met SMs en de ouders, broertjes en zusjes. Een feest der herkenning. Heel erg bijzonder om zo veel kinderen (leeftijd van 0 tot 41) te zien die niet alleen qua uiterlijk familie van elkaar zouden kunnen zijn maar ook in de bewegingen, taal, grapjes en bozigheid ontzettend op elkaar lijken. Fantastisch initiatief van de stichting en voor ons zeker voor herhaling vatbaar. Wessel heeft zichtbaar genoten van de Cliniclowns, het springkussen, de pannenkoeken maar vooral van al “zijn vriendjes”. Naast de fijne gesprekken met een aantal andere ouders, de (h)erkenning van onze kindjes is het ook heel fijn om te zien dat niemand opkijkt van een boze bui, een gil of schreeuw. Bijna al onze kindjes hebben namelijk dezelfde problemen…

Nadat de familiedag was afgesloten zijn we naar ons blokhutje op het terrein gewandeld en Wessel kon het hele terrein over op de aanwezige skelters of fietsjes. Uiteraard moest een van ons wel met hem mee als begeleiding want met Wessel weet je tenslotte maar nooit. Het was heerlijk weer en we hebben genoten op een terras in Zeewolde van een heerlijk patatje met bijbehorende burger en softijs toe. Nog even een stukje gewandeld in de haven en weer terug naar de camping. Lekker douchen, kopjes thee drinken en spelen rondom het huisje en in de speelweide.

Toen er om 23:00 uur nog steeds geen spoor van moeheid te zien was heb ik hem toch maar met muziek en zijn koptelefoon op in bed gelegd, hij wilde bovenop het stapelbed, en na een minuut of tien was hij zonder gemopper toch heerlijk in slaap gevallen. Wij zijn niet veel later ook maar gevolgd want zoals we verwachtten zou het een kort nachtje worden. En inderdaad, rond 3 uur een hoop gedraai daar bovenop het stapelbed en hoorde ik wat geklik van zijn muziekspeler. Toch weer lekker in slaap gevallen tot 4:15 en toen was hij echt wakker. Moest plassen en was niet van plan meer te gaan slapen. Toen ik vertelde dat het nog midden in de nacht was wilde hij nog wel eventjes bij mij op bed liggen maar na een half uur had hij dat ook wel bekeken en wilde hij gaan spelen in de speeltuin. We hebben gelukkig nog een tijdje kunnen rekken met uitgebreid ontbijt voor het huisje, stilletjes als een muisje spelletjes en uiteindelijk maar net na 6en gaan douchen. De rek was er echt een beetje uit en het werd tijd om naar huis te gaan. Gelukkig konden we toch nog even spelen in de speeltuin, een paar rondjes over de camping en een kijkje nemen op de kinderboerderij. Zo was het bijna 9 uur toen we vertrokken richting huis…vrijwel meteen viel meneer in slaap en tijdens de terugreis vrij veel geslapen. Thuis was de overgang weer even wennen maar gelukkig vrij veel tijd om te ontspannen en te wennen.

Maandag gingen we namelijk op schoolreis en moest hij natuurlijk wel uitgerust zijn! Pretpark Drouwenerzand was dit jaar het uitstapje… et ging allemaal boven verwachting goed, op een paar momentjes, waar zijn geduld op de proef werd gesteld, volgde er een boze bui maar gelukkig duurde ze maar kort en was hij daarna weer vrij goed buigbaar en deed weer vrolijk mee. Uiteraard wilde onze snelheidsduivel in zo veel mogelijk attracties die snel en over de kop gingen. Ik was mee als begeleiding en tja…dan moet mama mee natuurlijk he? Gelukkig heeft de kleine  snelheidsduivel mijn genen gekregen qua snelheid dus ik vond het niet zo’n probleem. Met een paar extra tabletjes tegen de pijn ben ik toch redelijk de dag doorgekomen en hebben we genoten met zijn allen.
photo
Al met al een druk weekend, maar we hebben genoten…En dat is uiteindelijk waar je het voor doet! Deze dagen hebben we in ieder geval weer in de pocket en neemt niemand ons meer af! Hier kunnen we weer een tijdje op teren in ieder geval…de komende dagen maar even rustig aan en vrij van drukte. De avondvierdaagse wandelen met mijn schoonvader is deze week en dat is de enige vorm van (ont) spanning. Fijn dat we dit nog samen kunnen en mogen beleven! De eerste twee dagen 10 kilometer wandelen hebben we erop zitten en nog twee te gaan. Het is supergezellig en boffen met het prachtige weer! Deze week dus iets minder blogs dan wat jullie van me gewend zijn, maar volgende week ben ik weer van de partij!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s