Een einde van een tijdperk met onze “oudjes”…

d490ded98d652d20516fe02a415d1701
En weer is er een hoofdstuk afgesloten. Waar we van de week nieuwe buren hebben gekregen viel er vandaag een rouwkaart in de bus. Onze (oude) buurman is niet meer…twee dagen na de overdracht van het huis is de beste man in het verzorgingstehuis overleden.

We wonen inmiddels al zestien jaar in ons huis en al die tijd hebben we dezelfde buurtjes gehad. Erg veel contact hebben we eigenlijk nooit gehad, wij waren altijd aan het werk en leefden een ander leven dan onze bejaarde buurtjes. De “oudjes” zoals we ze al jaren noemden. Zij woonden er al het langst. Buurvrouw was er geboren, heeft samen met haar ouders een benzinepompje gehad en uiteindelijk is zij er na het overlijden van haar ouders gaan wonen. Samen met buurman.
Een paar jaar geleden veranderde er ineens iets, buurvrouw kweekte fuchsia’s en was altijd druk in de weer om het huis met haar gietertje. De bloemetjes moesten natuurlijk genoeg water hebben (zelfs al regende het ;-)). Buurman mopperde wat op haar want ze had de plantjes al gedaan. Wij dachten er niets van, behalve het gemopper wat we vanaf de linkerkant hoorden stoorden we ons er niet aan. Oudjes beginnen meestal wat op elkaar te mopperen als ze op leeftijd komen…Tot ik op een nacht wakker werd van gerammel aan de voordeur van de buren. Wij slapen ernaast (met ons raam open) dus ik schrok er een beetje van…stiekem gluurde ik wat door de gordijnen om te kijken wat er gebeurde. Er was iemand aan de binnenkant aan het slot aan het rammelen, ik hoorde sleutels en een hoop gemopper van de buurvrouw. Vervolgens hoorde ik buurman zijn vrouw roepen en vertelde haar dat het tijd was om naar bed te gaan. Ik kon weer slapen want het was niet meer dan wat gestommel in de nacht. Misschien wilde ze wel gewoon even controleren of de deuren goed op slot zaten.

Een paar nachten later gebeurde het zelfde, misschien werden ze wel wat onzeker dus nog steeds dachten we er niet veel van. Behalve dat ik er wakker van werd was er niks aan de hand. Zo ging het een paar maanden af en aan. Gestommel, gerommel aan de deur  gevolgd door een discussie tussen buurman en buurvrouw. En ergens begon er bij mij iets te dagen..misschien werd buurvrouw wel dement. Ik besloot er iets meer op te gaan letten. Buurvrouw kwam aan met het gietertje en gaf de dorstige fuchsia’s water, nog geen tien minuten later kregen dezelfde plantjes opnieuw water en aan het einde van de dag werd de procedure nogmaals meerdere keren herhaald. Onze vermoedens werden bevestigd toen manlief ineens met buurvrouw een praatje maakte en ze aangaf dat ze even op visite waren bij Pa en Moe en dat ze later weer terug gingen naar hun eigen huis. Manlief is er maar in meegegaan om haar niet van haar stuk te brengen maar wist al wel wat er aan de hand was.

Enigszins geschrokken gingen we ze voor de zekerheid maar iets beter in de gaten houden. Je weet maar nooit..En inderdaad, buurvrouw wilde weg. Naar de kroeg om haar vader op te halen. Met tasje onder haar arm liep ze zo snel naar het buurthuis waar vroeger de kroeg zat..ze dwaalde wat rond en manlief heeft haar even nagelopen om te kijken wat ze ging doen. Op eigen initiatief liep ze onverrichte zake weer naar huis en sloot de deur achter zich. Onze sensoren maakten zich zorgen..Maar buurman leek er niets van te merken.
Althans dat dachten wij. Toen buurvrouw plotseling was verdwenen kwamen buurman met onze andere buurvrouw in actie. Wij zaten middenin een verbouwing, manlief had zijn papadag en had buurvrouw net voor het huis zien lopen. Omdat hij voelde wat er aan de hand was heeft hij ze meteen ingelicht en de richting aangegeven. We wonen vlakbij een kanaal en waren er bang voor dat ze zichzelf iets aan wilde doen. Gelukkig was ze snel weer terecht maar de schrik zat er goed in. Er kwamen extra sloten op de deur, we zagen de thuiszorg vaker langskomen en we hadden het idee dat het wel redelijk ging. Officieel wisten we nog steeds niet wat er speelde dus hielden gewoon stiekem maar een extra oogje in het zeil. De voordeur bleef s’nachts rammelen en we hoorden ze steeds meer mopperen.

Tot op een avond de huisarts en ambulance bij de oudjes kwam, de buurvrouw onder luid protest van haarzelf mee werd genomen. Het ging blijkbaar echt niet meer en waarschijnlijk zag buurman geen andere oplossing meer. Uiteindelijk bleek dat dit al een aantal jaren speelde en hij er al die tijd zelf voor haar is geweest, om haar te kalmeren, dingen goed te praten en recht te zetten waar nodig. Maar nu was het op, buurman werd zelf ook steeds hulpbehoevender en zag geen mogelijkheid meer om buurvrouw te kunnen ondersteunen. Buurvrouw werd opgenomen in een gesloten afdeling van een verzorgingshuis in het dorp. Herkende buurman bijna niet meer en wist zelfs daar te ontsnappen. Toen we buurvrouw ineens aan hoorde bellen bij haar eigen huis en buurman haar vertelde dat hij even de buurvrouw ging halen was het echt foute boel. Buurvrouw was dus in een onbewaakt ogenblik ontsnapt uit de gesloten afdeling en heeft de weg naar huis gevonden.

Arme buurman, hij wist niet wat hij ermee aan moest. Uiteindelijk ging het snel en is buurvrouw opgenomen in een groter Verzorgingstehuis. Ook met buurman ging het lichamelijk steeds slechter en hij kon het vrijstaande huisje met tuin niet meer bolwerken, zelfs met hulp niet. En dus zat er, na een ziekbed, ook voor buurman niets anders op dan naar een verzorgingstehuis. Buurvrouw herkende hem al niet eens meer, had inmiddels een “nieuwe vriend” en ze konden hun laatste tijd dus ook niet meer samen doorbrengen.
En er zat niks anders op dan hun huisje te verkopen. Wat leek me dat moeilijk voor de beste man…Eerst afscheid van zijn vrouw en nu ook afscheid van hun huisje.
Uiteindelijk heeft hun huisje bijna een jaar te koop gestaan, was op 1 maart de overdracht aan de nieuwe eigenaren en is buurman op 3 maart overleden. Misschien heeft hij er wel op gewacht om het op deze manier af te kunnen sluiten…Maar wat een bitter pil. Het einde van een tijdperk met onze “oudjes”…

Advertenties

4 gedachtes over “Een einde van een tijdperk met onze “oudjes”…

  1. Geluksmama zegt:

    ja, werk zelf in de ouderenzorg en soms zie je gewoon dat ze ergens op wachten en dan sterven. Het is heel triest en raar om dement te worden en dement iemand moest verzorgen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s