De omgekeerde wereld..

1161015686-2978
Van de week hebben we de eerste ouderavond gehad van Wessel zijn nieuwe school. Waar het op de vorige scholen een gesprek was over de voortgang, ontwikkeling en wat ons op dat moment bezig hield was er op de nieuwe school een hele andere invulling gegeven.
Voor ons dus een hele nieuwe ervaring.
Wessel gaat, zoals jullie wellicht wel weten, naar een school voor slechtziende en blinde kinderen. Bij sommige kinderen is er ook nog sprake van bijkomende stoornissen of beperkingen. Dit zijn de kindjes waar Wessel ook bij hoort, meervoudig beperkt. Het klinkt vervelend maar inmiddels weten we niet anders. Maar eerlijk is eerlijk…we kunnen (en willen) het niet mooier maken dan dat het is, en het is goed zo. Maar daar kom ik zo nog even op terug..

Bij binnenkomst werd ons al de uitleg over het verloop van de avond verteld en op naar zijn klasje, De Iris. Een gezamenlijk kringgesprek met de verschillende leraren en ouders van de andere kinderen, voornamelijk over hoe onze kindjes het met elkaar kunnen vinden, wat ze dagelijks doen, op welke manier ze leren en wat ze ook van elkaar weer kunnen leren. De interactie tussen onze zo verschillende kindjes. Want ondanks dat al onze kindjes een (meervoudige) beperking hebben zien ze dat niet zo, van zichzelf niet, maar ook van de ander niet. Onbevooroordeeld…En tja, wat vinden ze zelf? Als er een kindje niet goed kan zien, of blind is dan helpen we ze toch gewoon een handje? We laten ze even voelen of horen wat we bedoelen of leggen het uitgebreid aan ze uit. Ze proberen alles en geven in ieder geval nooit op, voor hun de simpelste zaak van de wereld…

Voor ons als ouders, en niet slechtziend of blind, is het een ander verhaal. We zijn niet meer onbevooroordeeld, zijn ook niet gewend om onze andere zintuigen te gebruiken en soms zou je jezelf wel eens willen verplaatsen in koppie van je kindje om te weten hoe zij de wereld ervaren. En dat was nou precies wat er gedaan werd gisteravond. We werden meegenomen in de belevingswereld van onze kindjes en de rollen werden voor eventjes omgedraaid.
Er waren workshops bedacht waar we aan deel konden nemen, met name toegespitst op de gebieden die toe werken aan een zo zelfstandig mogelijk bestaan.
We mochten twee workshops kiezen waar we aan mee wilden doen en hebben een beetje gekozen in de richting waar Wessel van houdt. Techniek en Groen.
We kregen allemaal een duikbril op waarmee er een visuele beperking werd nagebootst. Heel slechtziend, dus een visus lager dan 0.3 (30%) of zelfs helemaal blind.
En met deze duikbril op, ja…we zagen er op zijn zachts gezegd erg charmant uit…, moesten we dus in de belevingswereld van onze kindjes duiken. Kaarsen, schalen en kommetjes maken, vilten, bloembolletjes poten, zaadjes zaaien en water geven en allemaal met de duikbril op. Hilarisch!! We hebben zo moeten lachen om elkaar…zo handig als onze kindjes zijn, zo klunzig zijn wij als ouders! De meeste van de kindjes weten niet beter, hebben niet of nauwelijks gezien en hebben zich er zelf al op aangepast..maar wij werden even met onze neus op de feiten gedrukt. Zo ziet ons kind dus, wat een kleine wereld… Enerzijds confronterend, anderzijds ook verhelderend. We merkten hoeveel vertrouwen er moet zijn tussen de begeleiders en je kind. Hoeveel ze zich over moeten geven aan de aanwijzingen van de ander en hoe sterk ze zijn. Petje af, voor zowel al onze kindjes als voor het eindeloze geduld van de juffen, meesters en begeleiders..

Natuurlijk was er ook even tijd voor een kort gesprekje met de leerkracht, ook dit hadden ze net even iets anders ingepakt. We hadden namelijk een omgekeerd tien minuten gesprekje (sorry, wij liepen iets uit..). Niet de leerkracht, maar wíj mochten wat vertellen over ons kindje, wat we verwachten, hopen en dromen over zijn toekomst.
We verwachten niets, alles wat er bij komt is meegenomen, het is al een heerlijk mannetje. Maar ja…wat hopen we? We hopen uiteindelijk dat ons mannetje zich kan ontwikkelen tot een gelukkig, vriendelijk en vrolijk mens, zich veilig en geborgen voelt en zo de voorwaarde heeft gevonden om tot leren te komen..we dromen ervan dat hij zichzelf kan zien als een onderdeel van de maatschappij, op zíjn manier. En dat de maatschappij hem zal zien als onderdeel van de wereld. Een wereld zonder vooroordelen, zoals onze kindjes elkaar ook zien…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s