Explosiegevaar

death_star_caution_sign_by_topher147-d9ma0q2-1
Het is deze week voor het eerst dat ik niet weet waar ik zal moeten beginnen met schrijven. Het is Voorjaarsvakantie en dat betekent dat het allemaal weer even anders gaat dan verwacht voor Wessel. De onrust is al weer een week of twee in zijn lijf merkbaar, vooral aan zijn explosieve buien. En met explosief bedoel ik dan echt werkelijk alsof er een atoomramp plaatsvind. Het ene moment het liefste en schattigste jongetje van de wereld die je overlaad met lieve woordjes, kusjes en knuffels en een paar seconden later de schrik van elke ouder. Hij weet gewoon van gekkigheid niet wat hij moet doen. En waar zal ik vandaag eens beginnen? Met de gebroken en slapeloze nachten, de overstroomde en verstopte wc, kikkers in de wasmachine, het dode kwarteltje, de vis zonder vinnetjes of de slakken zonder huisje?

Meestal komt van het een het ander dus ik zal nu maar beginnen met de slapeloze nachten. We hebben het er in het evaluatiegesprekje met de leiding van de Libelle al over gehad. De slaapoplossing zoals we momenteel proberen is niet zoals verwacht, verre van dat eigenlijk. Wessel slaapt nu in de Libelle in een verhoogd spijlenbed met schuifslotjes erop zodat hij deze niet open kan maken s’nachts om de kamer rond te spoken. Dat dit niet de meest ideale oplossing was hadden we in het begin al aangegeven maar het was het proberen waard. Want wat gebeurt er? Wessel word in een gemiddelde nacht ongeveer twee tot  drie keer wakker. Hij roept dan naar de leiding dat hij moet plassen. Meestal is dat de eerste keer ook zo. Komen ze echter niet snel genoeg dan roept hij nog wat luider of plast uit zijn bed tussen de spijlen door op de grond. Als de slaapdienst pech heeft staan ze dus vervolgens met hun blote voeten in een plas, of het gebeurt dat hij al in bed heeft geplast. Dan is het nog lastiger want dan moet eerst Wessel verschoond worden, het bed moet verschoond en in die tussentijd is meneer klaarwakker en wil vervolgens niet meer gaan slapen. Dit gaat dan weer gepaard met een hoop geschreeuw en gemopper van zijn kant waardoor de rest van de kinderen op de verdieping ook wakker worden.
Maar als hij bij de eerste poging van het toch uit bed en op de wc kan plassen is het ook een gedoe om hem weer in bed te krijgen. Hij valt uiteindelijk in slaap tot hij een dik uur later weer wakker is en opnieuw roept dat hij moet plassen…(hij wil dan gewoon even uit bed), dus de nachtdienst weet inmiddels dat ze dat maar niet meer moeten doen.
Dat is het eerste probleem eigenlijk.

Het volgende probleem is dat hij op de momenten dat hij wakker is dingen gaat zoeken wat hij kan gaan doen..want ja..slapen zit er op dat moment niet in. Bij dit bed kan hij met zijn handen en voeten door de tralies. Aan de voorkant zit al plexiglas plaat voor zodat onze Houdini de slotjes niet open kan maken en zichzelf dus niet uit bed kan laten. Dus blijven de zijkanten over….Ruimte genoeg om daar armen en benen door te steken. Hij zet zich af tegen de muur en bonkt met voeten tegen de muur of zet zich af waardoor hij met bed en al door de kamer verplaatst. Naast zijn bed is de wastafel, inmiddels is het planchet er al af geschopt (met beugels en al), hangt de spiegel er al niet meer en staat zijn bed vast geschroefd aan de muur. Je zou denken dat dat voldoende is…Niet dus. Nu gaat hij gewoon zo veel mogelijk lawaai maken…soms tot een woede uitbarsting in de nacht toe.

Je kunt je dus voorstellen dat zowel Wessel, de nachtdienst als de andere kinderen niet echt beste nachten hebben op deze manier. Tijd voor een andere oplossing. Namelijk de safespace die wij hier thuis ook gebruiken (een veilige ruimte in zijn kamer). We hebben in overleg besloten dat dit de beste oplossing zal zijn aangezien hij hier s’avonds in gaat en s’morgens pas weer uit komt. Hij kan zelfstandig plassen op incontinentiemateriaal wat er in ligt en heeft zo geen contact meer met anderen s’nachts. Het bonkgedrag neemt af omdat hem dit geen stimulans geeft en hopelijk geeft hem dat dan weer wat meer nachtrust. Want op nachten van een paar uur kun je niet echt functioneren en wordt niemand vrolijker van en helemaal Wessel al niet. De aanvraag wordt nu ingediend en het is wachten op goedkeuring van de zorgverzekeraar….we duimen!!

Door het slaapgebrek is Wessel zijn lontje niet gewoon kort maar is het een strijker geworden…oftewel, geen lontje. Driftbuien waarbij alles wat hij op dat moment in zijn handen krijgt door de kamer vliegt. Hij expres dingen stuk maakt en met veel geweld tegen muren, deuren en kasten opbotst. Oergeluiden maakt, Schreeuwt en Gilt , zichzelf bijt, slaat en aan zijn haren trekt. Wij proberen op die momenten zo rustig mogelijk te blijven (al worden we voor allerlei lelijke dingen uitgescholden op die momenten, de onmacht is te groot)… Alle input die je hem op dat moment geeft komt niet aan en werkt soms zelf averechts. De beste manier is dan even afkoelen in een ruimte waarbij hij zichzelf en de omgeving even rust geeft. Geen extra prikkels en alleen ontladen. Moeilijk..maar het is de enige manier om hem te laten kalmeren..

Nadat hij tot rust is gekomen, meestal tussen een kwartier en een uur, komt de explosieve opruimingsdienst (wij dus). Geven we elkaar even een knuffel, vegen de tranen weg en proberen uit te leggen waarom hij even af moest koelen. Summier maar hij snapt het meestal wel. Zijn bril gaat weer op en hij gaat weer verder alsof er niets is gebeurt. Tot we weer van voor af aan beginnen….

Vandaag was dus ook zo’n ochtend. We moesten naar de KNO arts voor controle en waren al voor 9 uur in het UMCG. Meestal plannen we de eerste afspraak aangezien er dan de minste kans op uitloop en lang wachten is. Na een slechte nacht en al om 4;30 wakker, begon de ochtend toch vrij redelijk. Wel een hoop trucjes om hem zo goed mogelijk mee te laten werken maar het ging. We zaten om half 8 in de auto en de hele rit heeft hij een rollenspel gespeeld. Het ene moment was hij op de fiets en het volgende moment lag de fiets op de sloop en gingen we verder met de scooter. De bijbehorende geluiden erbij natuurlijk. Hij moest een denkbeeldig tas mee want hij ging logeren. Dus wat moet er in de tas? Tandenborstel, tandpasta, schone onderbroek en ook de tom-tom. Al met al was ik blij dat we er waren en hij de rit had doorstaan zonder problemen. We waren direct aan de beurt en hij deed ontzettend zijn best bij de piepjestest. Daarna weer even naar de wachtruimte en vervolgens naar de arts voor het bespreken van de uitslag. Ging allemaal redelijk vlot. Zijn gehoor was toch weer iets achteruit gegaan. De arts had het over een hoorapparaatje en voor de volgende keer moeten we toch uitgebreidere testen doen om te kijken of dat echt nodig is. Wessel kreeg een ballon, hij gaf netjes een hand en tijd om door te gaan naar de Libelle.

Het leek te mooi om waar te zijn zo rustig…en ja hoor. Hij wilde een Ballon. En niet die hij net van de dokter had gekregen maar zo’n grote heliumballon. Die krijgt hij alleen bij een operatie en dat weet hij. Dus niet bij een controle..en daar begon het. Vingers kwamen in zijn mond, hij wilde niet meer meelopen en begon te huilen om de ballon. Ik geeft echt niet toe want nee is en blijft nee, dus een hoop gemopper van Wessel. Tja..het is niet anders. In de auto was hij erg stil en aan het spelen met zijn Minion pop. Aangekomen bij de Libelle leek het goed te gaan totdat hij hoorde dat vriendje J. nog niet wilde spelen, hij bijna struikelde over zijn eigen voeten en zichzelf in de snoezelruimte smeet. In de loop had hij al veel speelgoed en zijn afstandbediening van de bestuurbare auto omgegooid dus de eerste signalen waren er voor een aankomende explosie. Inderdaad, hij begon te schelden, te schreeuwen en was niet meer voor rede vatbaar. De enige oplossing is dan de Time-out en hij rende er al naar toe. Ik heb hem dus in de Time-out gestopt om af te koelen….compleet overstuur. We besloten maar om de driftbui af te wachten met afscheid nemen want zo wil ik hem niet weer achterlaten. Maar ineens verplaatste het geluid naar buiten…hè???? Ik was vergeten de deur naar buiten op de haak te doen dus meneer liep ineens buiten. Ik achter hem aan en weer opnieuw deur op slot en uit laten razen, er zat niets anders op want hij was zo wild.
Na twee koppen thee met de begeleidster R. en ruim drie kwartier later was het klaar. Ik heb hem eruit gehaald, hij was rustig, ging de leiding helpen en we hebben rustig afscheid kunnen nemen.

Nu zit ik thuis en terwijl ik dit typ zit ik bijna weer met ingehouden adem. Hopelijk gaat het de rest van de dag goed, wil vriendje J. vanmiddag wel spelen want anders dreigt er weer explosiegevaar…Ik zal vanavond weer even bellen want met dit in je achterhoofd hebt blijf je er mee bezig….Op hoop van zegen!

Advertenties

3 gedachtes over “Explosiegevaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s