Geduld…

De dagen vliegen voorbij, de ene dag hebben we het voorjaar in ons hoofd en is het dik tien graden en het volgende moment lopen we weer dik ingepakt om ons te beschermen tegen de winterkou. Februari…mijn maand, ik ben namelijk een Waterman en geboren in deze maand. We zijn op de helft van de winter, nog maar een paar maandjes en het is weer lente. We zitten dus een beetje in spagaat tussen winter en lente..

Bij de komst van het voorjaar horen zoals jullie in mijn vorige blog : Zelfvoorzienend Leven”hebben kunnen lezen ook weer de voorbereidingen voor de tuin en voedselvoorraad. Heerlijk om hier weer mee bezig te zijn. Afleiding op de meer serieuzere dingen en tegelijkertijd merk ik dat mijn hoofd zich weer vult met duizenden ideeën wat we dit jaar weer kunnen gaan doen. Het zullen de opkomende voorjaarskriebels wel zijn..

Ook Wessel heeft de voorjaarskriebels, nadat we afgelopen weekend druk bezig zijn geweest in de tuin en met het maken van vet-taartjes voor de vogels was het gisteren weer Tommy tijd. Tommy de pony natuurlijk. Het blijft elke keer weer genieten als je hem zo rond ziet hobbelen op zijn trouwe vriendje. Paardrijden is voor veel kinderen met een handicap ontspanning. En hoe kun je dit nog beter toepassen? Het contact met de paardjes is belangrijk en om nog meer een te worden met hun paardenvriendjes gaan ze nu zonder zadeltjes rijden. Alleen met een dekje waarop de kinderen zitten zijn ze dus nog dichter bij het paard. Ze hebben zo ook wat meer bewegingsvrijheid. En dat is nog leuker en fijner! Wessel is totaal niet bang en wil graag zo veel mogelijk proberen. Languit liggen, voorover en achterover, handen in de lucht, opzij zitten en zelfs achterstevoren. Tommy vind alles wel prima en laat het tot nu toe allemaal rustig toe. Het was dus weer genieten zoals je kunt lezen. Voor hem, en voor mij als moeder ook.

We hebben deze week ook weer een evaluatiemomentje gehad van Wessel zijn woongroep. Fijn om te merken dat we nog steeds de neuzen in dezelfde richting hebben staan. Er zijn wat kleine “opstart dingetjes” en ook moeten we op zoek naar een andere oplossing voor zijn bed, verbeterpuntjes dus, maar zoals we verder merken gaat het super! Ze zijn bezig om wat aan te passen op het gebied van “Groen” eten en hebben daarbij mijn hulp gevraagd om mee te willen denken aan oplossingen hiervoor. Wat fijn dat ze hier mee bezig zijn en wat een leuke uitdaging! We vinden dat namelijk, naast de goede zorg natuurlijk, best belangrijk. En blijkbaar leeft het ook bij de leiding. Het is een fijn en vooral veilig gevoel dat het zo goed gaat. Want er is niets vervelender als het met je kind niet goed gaat..

In ons geval scheelt het een hoop extra stress. Helemaal op dit moment kan ik er niet zoveel extra’s bij hebben. Na mijn bezoekje aan de Neuroloog vorige week is besloten om toch weer verder te kijken omdat de klachten (weer niet) verklaarbaar zijn. Het wachten op nieuwe afspraken voor een andere oogarts en nieuwe MRI scan brengt toch (onbewust) weer de nodige spanning met zich mee. Blijkbaar  vind ik het nog steeds spannend en dit merk ik ook wel weer. De onrust komt dagelijks toch wel weer een paar keer bovendrijven..Laten we maar weer even afwachten en mijn geduld weer even op de proef stellen. Misschien is dit wel een goede les om wat meer geduld te kweken!
In de tussentijd wordt ik door veel liefde omringd en afgeleid met mooie boekjes en etentjes, lieve woorden en weet ik dat ik niet alleen sta. Bedankt lieve mensen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s