Smile..

b6dcb72fc777b5022209587e3b8ef242

Gelukkig heeft de griep het kort gehouden, na een paar dagen bank hangen zijn we gelukkig weer helemaal de oude en komen we weer in het “normale” ritme.
Hoewel wij het nog steeds moeilijk vinden dat onze kleine man niet meer dagelijks thuis is vindt Wessel het zelf eigenlijk wel prima.
Als het weekend is zijn de eerste twee dagen eigenlijk heel goed, of zelfs meer dan dat. Hij is gezellig, vrolijk en doet met alles goed mee, wil ons graag met alles helpen en je merkt dat hij ons heeft gemist. De knuffels en kusjes vliegen je om je oren en het is echt opladen en weer genieten… heerlijk!! Zondags is het eigenlijk elke week wat moeilijker. Hij weet niet zo goed wat hij moet gaan doen, is meer moe en laat zich dan ook weer wat meer van zijn lastigere kant zien. Schreeuwen en gillen om niets (of hij krijgt zijn zin niet..), om het minste geringste gaat hij spartelend als een vis op de grond liggen of botst met veel geweld tegen deuren, muren of kasten. (Met alle vervelende gevolgen van dien..). Het weekend is weer bijna voorbij en het is tijd voor de volgende overgang, hij wil weer naar de Libelle zegt hij zelf dan…hij bedenkt dan wie er op dat moment zal zijn en in gedachten is hij al met vriendje J. aan het spelen met zijn Cars auto’s en parkeergarage.

Dat het tegenvalt als we bij de Libelle komen en vriendje J. niet meteen wil spelen of er misschien zelfs nog niet eens is, komt niet in zijn systeem voor. Hoe vaak ik ook uitleg dat het ook anders kan en hem op alle scenario’s voorbereid, zit er blijkbaar iets anders in zijn systeem. Veel overredingskracht van de begeleiding en soms nog wat sturing van ons om iets anders leuks te gaan verzinnen is dan een must. Je wilt hem namelijk niet verdrietig zien als je hem weer voor een week in andere handen geeft. Voor je systeem is het niet goed en voor Wessel ook niet. We worden er allemaal verdrietig van op zulke momenten. Gelukkig zijn de lijntjes kort en worden we s ‘avonds tijdens het bellen weer gerustgesteld. Meestal duurt de bui maar kort en is hij vrij snel weer bijgedraaid. Maar het blijft nog steeds een beetje zoeken naar een zo soepel mogelijke overgang…

Dat Wessel het zo goed doet, zowel op de Libelle als op zijn nieuwe school, is meer dan hoe we het voorgesteld hadden. Natuurlijk blijven er wel wat puntjes waar we nog wat kunnen verbeteren maar voor nu gaat het boven verwachting. Ik merk dat ik meer energie heb om er in het weekend voor hem te zijn en kan er meer van genieten. Het blijft moeilijk en tegen je gevoel in om je kindje zo vroeg al niet meer de hele week thuis te hebben maar ergens denk ik dat er een plekje begint te komen. Het wordt met de week wat makkelijker, helemaal als je hoort en merkt dat hij het zo goed doet en zich daar ook echt thuis voelt.
Dat maakt het voor ons wat draaglijker, want op het moment voel ik me niet echt fijn. De hoofdpijn rijst de pan uit en ik heb me weer eerder dan verwacht moeten melden bij de oogarts. Sinds de kerstdagen merk ik dat ik dubbel zie met een oog, na controle bij de oogarts blijkt dat de sterkte binnen een paar weken plots flink is gestegen en ik nog meer van mijn gezichtsveld mis. Zoals verwacht wordt ik weer doorverwezen naar de Neuroloog voor controle want er moet een neurologische verklaring voor gezocht worden.

Zo denk je dat je weer rustig aan een beetje de draad op kan gaan pakken en zo wordt je weer teruggefloten en zitten we weer in onzekerheid. Ik denk dat als je eenmaal in dit schuitje zit je er de rest van je leven mee geconfronteerd blijft. Ik blijf het best lastig vinden in ieder geval..Ik wil zo graag vooruit, weer een beetje richting mijn “oude ik” komen. En ik doe mijn best, mensen die niet weten wat er speelt of heeft gespeeld zien niets aan me. We horen mensen vaak zeggen dat ik er zo goed uit zie, en dus kan er niets met me aan de hand zijn. Maar intern blijft het anders voelen, de onzekerheid blijft de boventoon voeren. Ik doe mijn best om er zo leuk mogelijk uit te blijven zien, blijf vooral veel lachen om zo positief mogelijk te blijven, blijf bewegen en probeer zo gezond mogelijk door het leven te gaan. Dat ik me s’morgens mijn bed uit moet slepen omdat ik een Kl#te nacht heb gehad en van de pijn niet kon slapen, mijn hoofd dagelijks bijna uit elkaar barst en mijn been en arm voelen alsof ze niet bij mij horen merkt niemand behalve manlief. En jullie lezen het nu natuurlijk ook…

Het is nu dus weer afwachten, eind van de week hebben we weer een gesprek met mijn neuroloog en zij zal waarschijnlijk weer testjes gaan doen om dingen uit te sluiten. Als het tegen zit zal er weer een MRI gemaakt moeten worden en duurt de onzekerheid nog langer. Want waar zal dit nou toch weer vandaan komen? Het moet toch een oorzaak hebben?
Misschien kunnen ze opnieuw niets zeggen, kunnen ze niets vinden wat dit veroorzaakt of misschien betekend het opnieuw slechte berichten. We duimen maar weer en ik probeer maar wat afleiding te zoeken. Het weer buiten werkt niet echt mee om een lekkere wandeling te maken dus Project papier Mache heeft inmiddels het zesde laagje, de kleding- en keukenkastjes zijn opnieuw geordend en de rommel in huis is weer opgeruimd. Nu de rommel in mijn hoofd nog….en ik denk maar weer in een liedje: “The show must go on”…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s