Het blijft wennen..

images
Het is wennen, ontzettend wennen. Een leeg en stil huis, geen gemopper, geen geschreeuw, geen boze buien, geen overbelaste wasmachine en geen geëxplodeerde speelgoedkast. Helaas niet, ik mis het stiekem toch echt wel. Het voelt leeg. Zowel in huis als in mijn systeem. Ik heb moeite met de omschakeling van drukte naar leegte.

We zijn inmiddels in de derde week van ons nieuwe leven, Wessel doet het supergoed en heeft het ontzettend naar zijn zin. Zowel op school als op zijn woongroep de Libelle. Hij is gezellig, vrolijk en voelt zich veilig. Hij speelt, heeft plezier en geniet van alle kinderen om hem heen. Er is altijd wel iemand in de buurt die met hem wil spelen. Ze maken zelfs al lijstjes wie er met Wessel mag spelen…Het buurjongetje J. is echt favoriet. Samen spelen ze urenlang met autootjes en racebaan terwijl ze er samen filmpjes van maken. Creatief en heerlijk spelen. Hij voelt de veiligheid van de begeleiders om zich heen want hij valt zonder moeite na een drukke dag even lekker in slaap op schoot..Wat doet onze kanjer het goed!

Deze week heeft hij een korte week vanwege een roostervrije dag afgelopen maandag. Een dagje extra thuis heeft hem goed gedaan, uit kunnen slapen tot 8:30!, rustig zijn drukke week kunnen verwerken en zijn batterij goed op kunnen laden. De kippen hebben hem gemist en de hanen kraaien hem bijna tegemoet als hij thuiskomt! Wij zitten meteen weer in de drukte en moeten weer even omschakelen. Het is heerlijk dat hij weer thuis is, ik zijn aanwezigheid weer om me heen voel, ik weer kan genieten van zijn knuffels, kusjes en grapjes. Maar tegelijkertijd moet ik zeggen dat ik nu pas merk hoe zwaar de zorg eigenlijk is. De gebroken nachten, de voortdurende drang naar aandacht en de begeleiding en sturing die hij zo nodig heeft. Zelfs op de groep zijn de begeleiders na drie werkdagen van acht uur moe, en hebben echt even tijd nodig om bij te komen. Het is zwaar…en ik besef me steeds meer, dat hoe graag ik ook anders had gewild , dit de goede beslissing is. Mijn hoofdpijn neemt niet meer af, mijn lontje blijft kort, de pijn blijft ondanks de medicatie onverminderd aanwezig en de zorg wordt alleen maar zwaarder.

Nu we zien dat ons mannetje het zo goed doet wordt het voor ons iets makkelijker, we kijken weer uit naar het weekend. Mijn schuldgevoel is er nog wel maar we proberen zo veel mogelijk leuke dingen te doen en te genieten van de tijd dat we samen zijn, maar tegelijkertijd Wessel de tijd te geven om bij te komen van zijn inspanningen van de schoolweek. Vorig weekend zijn we naar de musical van Roodkapje geweest en we merkten dat dit toch net even teveel was voor het weekend, zijn batterij was leeg. Komende vrijdag is het Sint Maarten en kijkt Wessel al uit naar het lampionnetje lopen. (ik denk meer om al die lekkere snoepjes ;-), We gaan nog even naar de Opa’s en Oma’s die hem ook zo missen en gaan weer even genieten van zijn aanwezigheid. Vanavond heeft hij zijn bel momentje, hoor ik hem weer eventjes en is hij weer even heel dichtbij. Hopen dat het net zo goed gaat als vorige week, hij belde namelijk heel vrolijk op en we hebben even lekker gekletst aan de telefoon. Hij verteld wat over zijn dag en over zijn kaartjes die hij van ons heeft gekregen. We zeggen weer even wanneer we hem op komen halen en hoeveel daagjes hij nog naar school moet. De kaartjes van ons en opa en oma moeten ook elke avond even voorgelezen worden natuurlijk…Hij zegt dat hij ons mist….en wij hem!!
Tot vrijdag lief klein mannetje!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s