Vanaf de zijlijn..

3ca9ae5444a6de2d7f62f976ac954b95
Het zal wel niet voor niets zijn dat kinderen normaal gesproken pas eind van hun tienerjaren uit huis gaan, als ze volwassen (denken te) zijn. Sommige hebben zelfs het geluk om nog een deel van hun twintiger jaren thuis te kunnen wonen. Je hebt als ouders tijd om er naar toe te groeien, je los te weken van je kind. Je stukje voor stukje steeds minder te hoeven bemoeien omdat je weet dat ze dan volwassen zijn en zelf hun keuzes kunnen maken. Ze weten wat ze kunnen, wat ze willen, hoe ze dit kunnen verwoorden en hoe ze dingen kunnen realiseren.

Dit voelt onnatuurlijk, het is net alsof ons kleine mannetje ineens volwassen is geworden. Hij weet nog niet wat hij wil, hij weet nog niet wat hij kan en hij weet evenmin hoe hij dit juist kan verwoorden. Daarnaast is hij niet volwassen maar net acht.
De basis is net gelegd en nu moet hij het zelf gaan doen. Het veilige nest waarin ik hem het liefst zou houden tot hij twintig zou zijn moeten we nu delen. Hij heeft nu twee nestjes.
Maar het voelt alsof ik hem heb verstoten, hem uit ons warme veilige nestje heb gekieperd en hij het nu moet doen met een nieuw nestje en wij op een afstandje mogen kijken hoe iemand anders ons kleine ventje opneemt in hun warme nest en wij staan op de zijlijn. Schuldgevoel, verdriet en slapeloze nachten is wat nu de boventoon voert.

Mijn verstand zegt dat dit de juiste keuze is, dat Wessel op de juiste plek zit, in een nieuw warm nest, waar hij kan groeien, bloeien en zich verder kan ontwikkelen tot een nog mooier mens. Maar mijn gevoel is compleet anders, ik moet leren loslaten en het vertrouwen hebben dat hij het gaat redden. Maar kan hij dat met ons op de zijlijn?

Vandaag is de eerste dag dat we aan de zijlijn staan. We zijn er niet als hij straks naar school gaat, hij vindt het een beetje eng want alles is nog zo nieuw. Nieuwe school, nieuwe juf, nieuwe kinderen, nieuw ritme. Ik kan hem niet aan zijn handje meenemen en hem begeleiden, ik kan hem niet influisteren dat hij niet bang hoeft te zijn en dat ik hem straks weer zal zien en ik kan hem geen knuffel geven om te laten voelen dat ik er altijd voor hem ben. In plaats daarvan zal onze kleine grote man deze grote stappen zelf moeten gaan doen, de juf staat hem straks op te wachten en zal hem onder haar vleugels nemen.

We hebben genoten van de laatste week samen en die is echt omgevlogen, leuke dingen gedaan en vooral genoten van het samenzijn. Op het moment dat het zo dichtbij komt zuig je nog meer alles op wat er gebeurt. Zijn lach, zijn grapjes, zijn uitspraken. Zelfs zijn plas wassen en natte broeken omdat hij vergeet naar de wc te gaan, zelfs zijn driftbuien en boosheid. Gewoon omdat je weet dat je dit gaat missen, verschrikkelijk gaat missen.

Lief mannetje, papa en mama laten je nu een stukje los, je bent nu groot en gaat op kamers. Maar vergeet niet dat wij altijd op de zijlijn staan en je heel goed in de gaten zullen houden, je zullen troosten als je verdriet of pijn hebt, je begeleiden waar je het nodig hebt, je steunen, je beschermen, je helpen groeien en bloeien maar vooral zullen we je verwennen met onze onvoorwaardelijke liefde….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s