De volgende fase

b7e8a92987a530cc368719a0e60e26a3
Het lijkt de goede beslissing. Wessel, en wij, gaan nu definitief de volgende fase in. Gistermorgen hebben we de evaluatie van de afgelopen vier weken logeren gehad en aansluitend de intake op zijn nieuwe school.
Zoals de verwachting eigenlijk was gaat het nu dan ook echt gebeuren, na de herfstvakantie gaat ons mannetje beginnen aan zijn nieuwe avontuur. Hij mag gaan starten op de school van VISIO en gaat vanaf dan ook doordeweeks “op kamers”. Hij is al helemaal in zijn nopjes want hij is heel nieuwsgierig naar zijn nieuwe school, het lijkt of hij het als een uitdaging ziet. Spannend maar tegelijkertijd ook weer iets nieuws…Hij heeft er zin in ieder geval.
Toch zie ik er wel tegenop. Hij heeft het de afgelopen vier jaar op de Meidoornschool zo verschrikkelijk naar zijn zin gehad, heeft lieve juffen, goede ondersteuning en hij is al zo ver gekomen, gaat het op de nieuwe school ook weer zo goed? Zal hij zich veilig voelen om zich nog verder te kunnen ontwikkelen? Te groeien en te bloeien? Het blijft afwachten.

Hoe zal hij het na de herfstvakantie gaan doen? Nu heeft hij natuurlijk alleen het leuke en vrije van de weekenden gehad, was hij maar 2 nachtjes niet thuis en had hij eigenlijk nog alle vrijheid. Minder structuur omdat er geen verplichtingen zijn, hij hoeft niets op tijd te doen. Straks is dit natuurlijk anders, Hij moet op tijd uit bed, een nieuw ritme vinden samen met de leiding..en natuurlijk ben ik als moeder er dan niet. Moeilijk en ik merk dat ik er emotioneel van wordt als ik er alleen al aan denk.
Ik maak me zorgen om de kleinste dingen, krijgt hij genoeg fruit, gaat het goed met eten, slapen, naar de wc, hoe zal hij reageren als hij na zijn eerste schooldag niet thuis komt en zijn verhaal aan ons kan doen, zal hij zo vrolijk blijven?
Gelukkig doet het team het geweldig, kunnen we ze altijd bellen, mailen of langskomen wanneer we willen, houden ze rekening met onze behoeftes en wensen en denken ze heel erg met ons mee. Maar toch blijft het loslaten moeilijk…ik denk dat het los moet gaan weken…

Aan de andere kant moeten we het gewoon maar positief gaan bekijken, als Wessel er lol in heeft en zin in heeft wat kunnen wij dan anders dan met hem mee gaan? We moeten het voor hem niet zwaarder gaan maken dan dat het is. Hij begint steeds meer zijn draai te vinden in de Libelle, het wordt allemaal wat bekender en de andere kinderen hebben al discussies over wie er nu met Wessel mag spelen…Heerlijk toch?

Toen we hem afgelopen vrijdag weg brachten ging het afscheid ook al wel iets makkelijker, deze keer had papa het er iets moeilijker mee..zo hebben we allemaal ons eigen “breekpuntje”..Wessel ging weer super enthousiast mee en wilde dit keer ook zijn racebaan mee. Nou prima..doen we dat. Hij heeft heerlijk gespeeld dit weekend met de verschillende kindjes, lekker gegeten, zitten onder de douche in de “rolstoel”, voor hem echt een genietmomentje. Op de trampoline, de ballenbak en op de skelter langs alle woningen. Zoals onze Houdini als geen ander kan heeft hij inmiddels ontdekt hoe hij de hekken open kan krijgen. Zelfs voor sommige volwassenen (zoals ik..;-)) een lastig slot maar hij draait ze zo open. We hebben gisteren in de evaluatie ook een oplossing of alternatief script bedacht om duidelijk voor hem te maken welke hekken hij wel en welke hij niet open mag doen. Op papa’s fantastische idee om de hekken die hij niet open mag doen met Rood plakband (verboden) te beplakken en de hekken waar hij wel door mag met Groen plakband (mag wel) gaan we proberen of dit werkt. Zo kan hij zelf zien wat wel en wat niet mag. Dus alle buiten hekken rood en alle hekken binnen het terrein groen. Natuurlijk moet dit script vaak worden herhaald om het in zijn systeem te krijgen maar denk dat dat er zo in zit. Hij is slim genoeg op dat punt..Het is natuurlijk niet de bedoeling dat hij in een onbewaakt ogenblik in zijn vlugheid ineens op de Rijksstraatweg staat. Gelukkig weet hij wel van thuis dat dit erg gevaarlijk is maar toch ziet hij het gevaar niet.

Dus na het heerlijke weekend voor Wessel kwamen we hem zondagmiddag weer ophalen en omdat de vorige keren het afscheid zo moeilijk was hadden we bedacht hem dit keer een kwartier van te voren uit zijn activiteit te halen en te gaan “wachten”op papa en mama. Dit keer liep het anders…vlak voor onze aankomst werden we gebeld door D. dat hij buiten in het zonnetje op de trampoline in slaap was gevallen..Wat moeten we doen? Moeten we hem toch maar wakker maken of lekker even laten slapen? Die power napjes geven hem meestal weer wat frisse energie dus laat maar lekker liggen..we zijn er zo dus we zien wel wat er gebeurt. Hij begon net weer een beetje wakker te worden toen we het terrein op kwamen lopen maar bleef lekker in de zon liggen..Ik ging maar even naast hem liggen op de trampoline en hij verroerde zich niet..bleef lekker liggen. Ik vertelde dat ik boven zijn tas ging pakken en de rest van zijn spulletjes. Prima..zonder gemopper kon ik dit even gaan doen, hij bleef wel even liggen.

Dit keer even een langer gesprekje binnen kunnen doen omdat hij toch nog lekker lag. Begeleider D. gaat namelijk een half jaar op wereldreis..Geweldig!! Even gehoord welke landen ze allemaal gaat bezoeken toen we plotseling een luid gehuil hoorden vanaf de trampoline. Vriendinnetje M. wilde ook graag op de trampoline en was vanuit de rolstoel waarschijnlijk verkeerd op de trampoline gestapt en huilde ineens heel hard. Wessel lag nog steeds in dezelfde positie dus ik dacht dat ze was gestruikeld over Wessel. Helaas niet, verkeerd gestapt..haar voetje bungelde heel slap. Direct alle leiding van alle gebouwen bij elkaar en de dokterspost meteen gebeld. Koelen met wat er ook maar voor handen was, bevroren spinazie in dit geval, en weer in de rolstoel gehesen. Wessel was inmiddels een beetje bij zinnen en zei dat hij er wel van geschrokken was..begon toen ook bijna te huilen. Dus samen maar naar hem toegelopen en getroost. Verteld dat ze nu naar de dokter moest en dat die haar weer beter ging maken. Bekomen van de schrik nog even naar de wc en toen merkte ik ineens dat hij heel slap en ontzettend warm was. Zijn beentjes trilden en lopen ging moeilijk..Hij was net wakker dus niet heel verwonderlijk. Toen hij niet meer van de wc af kon komen door zijn trillebeentjes heb ik maar eens even zijn voorhoofd een kusje gegeven om te kijken of hij koorts had..Denk het wel..gloeiend!!
Hij had ook buikpijn zei hij, dus denk dat er geen poep is geweest vanaf vrijdag..dan reageert hij meestal ook zo. Dus maar bij mama op de rug naar de auto..hangerig en slap dus een zak aardappelen van 30 kilo..niet echt handig, maar ja..het moet mama zijn hè??
Voor de schrik van net moest mama ook maar achter in de auto bij hem zitten..goed hoor ventje, mama blijft wel bij je. In de auto nog steeds wat gedommeld en hij had het koud.
Thuis maar meteen koorts meten en ja hoor…39.5! Een half paracetamolletje gegeven en na een half uurtje knapte hij meteen weer wat op. Moest ook naar de wc dus meteen maar even proberen, de eerste poep kwam meteen dus al en stukje beter. Zienderogen knapte hij meteen weer op en ging heerlijk spelen. Dat zat hem dus dwars!

Nou zijn wij inmiddels goed getraind op de kleine signalen die hij aangeeft als hij zich niet lekker voelt, de leiding kent deze natuurlijk nog niet en hij geeft het zelf ook niet aan.
Gisteren ook nog even benoemd in de evaluatie en ze gaan nu een obstipatie dagboek bijhouden…lijkt me wel verstandig. Wij hebben er natuurlijk zicht op, maar bij wisselende leiding is dit lastiger. Dus een prima idee. Heeft hij na twee dagen nog geen ontlasting gehad even een beetje meer lactulose en meestal werkt dit binnen een paar uur en komt de ontlasting alsnog los..Een geruststelling in ieder geval! Fijn dat er direct zo op wordt ingespeeld. Zo blijf je elkaar op de hoogte houden en aanvullen. Perfect!
Op deze manier wordt het wel iets makkelijker om los te laten. Je weet dat hij in goede handen is en er op een professionele manier gewerkt wordt. Voor ons en geruststellende gedachte. Zo hebben we dit weekend ook genoten van het heerlijke weer, lekker stuk kunnen wandelen, wat tuinklusjes kunnen doen en vooral kunnen ademhalen..het even niet op hoeven te letten is soms toch wel fijn. Al mis je op veel momenten van de dag Wessel zijn aanwezigheid..en dat is wat we denk ik ook het meeste gaan missen straks…nog drie weken te gaan…Pff….Op naar de volgende fase…

Advertenties

2 gedachtes over “De volgende fase

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s