Het weekend is weer voorbij..

Het weekend is weer ontzettend goed verlopen, Wessel heeft het weer heel erg naar zijn zin gehad bij de Libelle! Op vrijdagmiddag toen we hem rond kwart voor vijf kwamen brengen kwam ons op de oprit al een ontzettend lekkere geur van kruiden tegemoet, hij zal wel weer iets heerlijks te eten krijgen, inderdaad ze gaan straks prei schotel eten.
We gaan met zijn drieën zijn spulletjes naar zijn kamer brengen, maken zijn bedje weer eventjes op en ik zorg dat zijn knuffeltjes van huis in zijn bed komen te liggen. Zijn favoriete boekje van Dolfje Weerwolfje moest natuurlijk ook mee want dat was zo spannend! We lezen elke dag bij het naar bed gaan een hoofdstuk voor en hij vindt het geweldig! Dit is trouwens al de derde keer dat we het boek lezen, maar herhaling is wel Wessel zijn ding ;-). Hij kon met moeite op zijn kamer blijven en stond als eerste alweer beneden, klaar om te gaan spelen! We hebben nog even met begeleidster A. en G. gesproken en hun een heel goed weekend gewenst, ze zorgen ervoor dat ze even bellen als hij op bed ligt om te vertellen hoe de dag is verlopen. We gaan op zoek naar Wessel en die blijkt alweer languit in de ballenbak van de buren te liggen, hij is al een tijdje aan het tandenknarsen dus waarschijnlijk is hij zichzelf aan het regulieren zodat hij de dag goed door komt en niet boos word. We krijgen weer een enorm dikke knuffel en kus en we mogen wel weer gaan hoor! Dag mannetje, Veel plezier…tot zondag!

Heerlijk hoor, op deze manier is het niet erg om hem hier achter te laten. Begrijp me niet verkeerd, maar met een gerust hart kunnen we naar huis. We weten dat hij in goede handen is, de begeleiding doet het super, houdt rekening met Wessel zijn vlugheid en is heel goed ingelezen. Daarnaast heb ik dit weekend echt een horrorweekend qua hoofdpijn, met moeite hebben we een stukje kunnen lopen, maar makkelijk ging het allemaal niet. Er is niets uit mijn handen gekomen maar het is wel heel fijn dat ik nu gewoon kan gaan liggen en de rust kan nemen die dan zo nodig is. Want hoewel S. ook vaak thuis is, is Wessel echt bijna alleen op mama  gericht, alles moet met en door mama. Nu hoef ik even niet achter hem aan te rennen, in de gaten te houden en kunnen de radars die normaal altijd aanstaan even uit. Dit weekend komt het goed van pas. Ik hang wat op de bank, verschuif van de ene naar de andere kant omdat ik niet weet welke houding ik aan moet nemen, mijn hoofd voelt alweer alsof hij niet van mij is. Waardeloos…had me zo op een weekendje leuke dingen doen verheugd. Althans, samen op pad..
Gevloerd..dat is dit weekend het geval. Ook als we Wessel zondagmiddag op komen halen, barst mijn hoofd bijna uit elkaar, maar toch wil ik mee. Ik wordt misselijker en misselijker van het rijden maar zo eigenwijs als ik ben gewoon doorzetten.

Zodra we binnen komen lopen zie ik Wessel al aankomen, hij loopt met zijn hoofd naar beneden en schrikt ineens als hij ons ziet, Flink huilen is het gevolg en uiteindelijk ontaard dit in een flinke drift en schreeuw bui. Voor ons eigenlijk niets nieuws want zo is het vaak als we hem ergens op komen halen of afscheid moeten nemen. Waarschijnlijk komt dit nu doordat de overgang te plotseling was en ervan schrok dat we er al waren. We pakken snel de spullen bij elkaar en zorgen ervoor dat we zo snel mogelijk over gaan naar de volgende fase. We horen nog net dat ze naar het stadspark zijn geweest, met de Visio bus en lekker naar de speeltuin en kinderboerderij. We zien een paar mooie foto’s die A. heeft gemaakt met haar mobiel en ik zie dat hij het naar zijn zin heeft gehad. Fijn! Dan moet dit wel aan de overgang liggen…Mijn hoofd barst door zijn geschreeuw nu helemaal dus dat wordt een nog helsere rit weer terug. Gelukkig is hij na een kilometer of tien weer rustig en verteld over de kinderboerderij. Niet veel later is het ineens stil en ik kijk achterom…hij is lekker in slaap gevallen! Fijn, dan kan hij weer even zijn batterij opladen voor we zo meteen thuis zijn. Al is het maar een kwartiertje toch helpt het hem zo’n powernap! En ik kan tegelijkertijd nog even genieten van de stilte..

Thuis aangekomen is het weer goed, geen gemopper al wil hij wel meteen iets lekkers hebben. Een dropje en zijn fles met water en het is weer helemaal prima. Het aquarium wordt geïnspecteerd of alles nog goed is met de guppen en hij gaat lekker op zijn stoeltje zitten. Na het eten nog even verkleden en om half 8 is het toch echt tijd om op bed te gaan. Zonder problemen en nog een verhaaltje van Dolfje en hij ligt binnen  minuten te slapen. Het was weer vermoeiend voor hem denk ik afgelopen weekend. Maar het gevoel van trotsheid overstemd, hij heeft het weer geflikt! We hebben hem natuurlijk weer ontzettend gemist maar kunnen zo wel wennen aan de weken die straks gaan komen. Dit is een goede voorbereiding…Wessel is in ieder geval tevreden, heeft het naar zijn zin en voelt zich veilig dat is wel het allerbelangrijkste! Wij bijten gewoon maar door en genieten weer van deze week als hij weer thuis is!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s