Het komt allemaal wel goed….

Zoals je hebt kunnen lezen in het eerste deel van Toevallige Tumor heb ik al sinds 2014 te kampen met chronische dagelijkse hoofdpijn, en niet zomaar even hoofdpijn die na een paracetamolletje weer wegtrekt. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Het is een beetje te vergelijken met stevige Migraine, alleen deze hoofdpijn trekt niet meer weg. Het is continu aanwezig.
Niemand kan verklaren waar het vandaan komt en nog erger, tot nu toe heeft niemand me ervan af kunnen helpen. Met stevige medicatie worden inmiddels de heftige pieken, waarbij ik wel een pijnscore van een 10 haal, gelukkig iets afgezwakt. Een pijnscore beneden de 7 heb ik helaas al tijden niet meer gehaald. De revalidatiearts en neuroloog hebben me destijds aangegeven dat hoofdpijn wat langer dan 3 maanden aanhoudt als chronisch gezien kan worden. Volgens de artsen is er sprake van chronisch dagelijkse hoofdpijn als je op meer dan 15 dagen in de maand hoofdpijn hebt. En als simpele oplossing: “Leer er maar mee omgaan, en deel je dagen naar belastbaarheid in”.
Er zijn mensen die nooit hoofdpijn hebben of hebben gehad, en kunnen zich er geen voorstelling van maken. Voor de mensen onder ons die wel eens te maken hebben met hoofdpijn weten wat ik bedoel.
Je dagelijkse gang van zaken wordt compleet op de schop gegooid, het ene moment gaat het redelijk maar het andere moment wil je het liefst van de aardbodem verdwijnen.
Uitleggen aan anderen helpt niet echt, en ik moet zeggen dat de meeste mensen het ook niet echt aan me kunnen zien dat het zo heftig is en kan zijn. Ik probeer namelijk zo positief mogelijk te blijven en toch zo veel mogelijk dingen te doen die moeten gebeuren of die ik gewoon wíl blijven doen. (al dan niet met zonnebril en oordoppen). En de dagen dat het niet gaat kom ik het huis gewoon niet uit.

Toen de hoofdpijn begon in 2014 wist ik echt niet waar ik het zoeken moest, oké…ik had wel eens vaker migraine gehad en hoofdpijn was me al niet echt onbekend, maar dit was echt van een heel ander kaliber. Hoofdpijn waarbij je geen licht, geen geluid, geen geur en vooral geen prikkels om je heen kunt hebben. Alles was teveel en ik zat echt in zak en as. Hoe kom ik hier ooit nog af. Toen de artsen vertelden dat mijn hoofdpijn niet van de “toevallige tumor” kon komen was ik helemaal radeloos. Waar komt het in hemelsnaam vandaan? Het moet toch ergens vandaan komen? Veel mensen kwamen onbedoeld met allerlei goedbedoelde adviezen waar ik eigenlijk niet heel veel mee kon.
“Misschien heb je teveel stress, gebruik je teveel cafeïne, moet je wat meer rust nemen, denk je teveel na, beweeg je wel genoeg?”.  (Ik gebruik geen cafeïne houdende producten, heb ik niet al genoeg rust gehad?, wie denkt er niet en heeft er nou geen stress? en ik beweeg zoveel mogelijk op de momenten dat het gaat.)
Ik heb al zoveel geprobeerd; De manueel therapeut, fysiotherapie, de chiropractor, massage, meditatie, mindfullness, psycholoog (misschien ben ik toch overspannen?), fotonentherapie, verschillende soorten medicatie, zelfs handoplegging door een wondervrouwtje en zelfs wonderpilletjes van iemand die op miraculeuze wijze van haar Tumor af was gekomen:”Misschien helpt het bij jou ook wel”, Ik heb zelfs Professor Erik Scherder gesproken (o.a. bekend van DWDD).
Helaas, het werd alleen maar stapje voor stapje heftiger. Tot op de dag van vandaag moet ik het doen met deze onbeschrijfelijke hoofdpijn die mijn hele leven beheerst. De ene dag kan ik meer hebben dan de andere dag maar er zijn dagen dat ik compleet uitgeschakeld ben, ik al bijna niet op kan staan omdat mijn rechterkant niet mee wil werken, alles rechts tintelt en een hoofd waarbij het lijkt of die buiten mijn systeem werkt. Het bonkt bij elke beweging die ik maak, ik voel elke hartslag kloppen en er zijn op die dagen meerdere momenten dat het zo steekt alsof er iemand met messen in mijn hoofd zit te porren en lekker rond draait. Daarnaast kan ik dan geen enkele prikkel verdragen (Nou, met een SMs Kindje gaat dat echt niet op kan ik je vertellen), kan mijn rechterarm en hand dus ook bijna niet gebruiken en wordt hierdoor verschrikkelijk chagrijnig en zit te mopperen op iedereen om me heen. Het kost me op die momenten zo veel moeite om er überhaupt te zijn dat ik het liefst verdwijn. Het laatste wat ik wil zijn is namelijk een chagrijnig, mopperend mens.

Van nature ben ik opgewekt, vrolijk en open. Inmiddels ben ik minimaal een paar dagen in de week het chagrijnige en mopperende mens van hierboven. Logisch zeggen veel mensen, maar zo wil ik niet zijn. Uit alle macht probeer ik dan toch er iets moois van te maken. Voor mijn man en zoon helemaal. Ik ben namelijk sinds de operatie wel veranderd en probeer nog meer dan voorheen van elke dag te genieten. Elk mooi moment is weer binnen en kan niemand me meer afnemen!  Inmiddels zie ik ook het mooie van de kleine dingen, de grapjes die Wessel maakt, leuke en lieve gesprekjes, en het klinkt heel cliché: de wandelingen die ik samen met manlief maak, de zon die schijnt, een regenboog, de mooie omgeving, de dieren die hier rondlopen en natuurlijk van de liefde die ik ontvang van zo veel mensen om me heen.
En op die momenten maak ik er maar weer het beste van en komt de mantra weer in mijn hoofd; “Het komt allemaal wel goed”….

Advertenties

Een gedachte over “Het komt allemaal wel goed….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s